آنتونیو کونته به تاتنهام رسید: حالا چه انتظاری باید از او داشت؟

آنتونیو کونته سرانجام به تاتنهام پیوست؛ حالا باید دید او چگونه باشگاه تاتنهام را به روش خود شکل می دهد...

اولین انگیزه فابیو پاراتیچی به عنوان رئیس ورزشی باشگاه تاتنهام هاتسپر در تابستان امسال، تماس با آنتونیو کونته بود. کسی نمی داند شاید در آینده اتفاقات بزرگ تری در بازار نقل و انتقالات رخ می داد، اما پاراتیچی با خرید کونته بود که می توانست خودی در در لیگ برتر نشان دهد – کودتایی که شاید فقط او می توانست برای اسپرز انجام دهد.

پس از اخراج نونو اسپیریتو سانتو در روز دوشنبه که تنها در 10 بازی لیگ برتر هدایت این تیم را برعهده داشت، کاملاً قابل درک بود که فردی مصمم مانند پاراتیچی که با انتقال کریستیانو رونالدو به یوونتوس در سال 2018 همه را شگفت زده کرد، بیش از پیش به فکر جذب کونته بی افتد.

این بار ظاهرا به موفقیت نزدیک شده بود و با سرعت عملی که داشت چشم انداز تاتنهام را تغییر داد و ناگهان این باشگاه صاحب یکی از بهترین مربیان دنیا شد مربی ای که به تازگی عنوان قهرمانی در لیگ دیگری را به دست آورده. پنجمین قهرمانی در نه فصل مربی گری باشگاهی خود. طولی نمی کشد که اسپرزها دوباره تبدیل به نیرویی عظیم و شکست ناپذیر شوند.

چرا در فصل تابستان اتفاق نیفتاد؟

زمانی که کونته در سال 2019 سرمربی اینتر شد، گفت: "در ابتدا می توانم بپذیرم که خیلی شانس پیروزی ندارم. حتی می توان گفت تنها یک درصد است. شانس کمی (برای قهرمانی) وجود دارد."

بنابراین در تابستان می شد این طور نتیجه گرفت که کونته احساس کرد تاتنهام هیچ شانسی برای کسب جام قهرمانی ندارد. اما خب این جمله مبالغه آمیز است.

 زمانی که کونته یک پروژه را زیر ذره بین قرار می دهد، اعتبار باشگاهی را که تمایل  جذب او را دارد بررسی می کند. تاتنهام از این لحاظ کمبودی نداشت. آن ها بهترین امکانات را در سطح جهانی دارند.-تیم ملی ایتالیا در ماه جولای در رقابت های یورو از اقامتگاه زمین تمرین تاتنهام هاتسپر به عنوان محل اسکان خود استفاده کرد- و با کاهش محدودیت های پاندمی ویروس کرونا ظرفیت تماشاچیان استادیوم یک میلیارد پوندی آنها، دوباره به 100 درصد می رسد و افزایش درآمدی که پیش بینی شده باید برای جذب نیروهای بهتر به کار گرفته شود.

حضور پاراتیچی که کونته با او در یوونتوس کار می کرد تاتنهام را تقویت کرد و آن آرامش خاطر و اطمینانی را به ارمغان آورد که جوزپه ماروتا،همکار قدیمی دیگر او؛ در باشگاه اینتر برای او به همراه داشت.

در زمان مربی گری کونته در یوونتوس، جوزپه ماروتا مدیر عامل یوونتوس بود و بدون او احتمال اینکه اینتر بتواند هافبک سابق ایتالیا را ترغیب کند تا پیشنهاد آن ها را در رقابت های سخت لیگ بپذیرد بسیار کم بود.

پاراتیچی همین نقش مهم را برای تاتنهام بازی کرده است.

کونته همیشه انتخاب اول او بوده است تا ژوزه مورینیوی اخراج شده را به توفیق برساند و در همان دوران به اندازه ی همین حالا به اهمیت حضور کونته واقف بود.

اما هنوز یک یا دو سوال از همان دورانی که کاریزمانی کونته و نیروی مثبت شخصیت او از صدر تا ذیل تاتنهام را تحت تاثیر قرار داده بود، در اذهان به وجود آمد.

مذاکرات در تابستان به نتیجه ی خاصی نرسید. این مذاکرات درباره این بود که از فروش چگونه درآمد بیشتری به دست بیاورند به خصوص در بازاری که تحت تاثیر پاندمی ویروس کرونا قرار گرفته. آینده ی هری کین هنوز در آن زمان نامعلوم بود، با این وجود تاتنهام مصمم بود که او رابه منچسترسیتی نفروشد.

 کونته، اینتر را پس از قهرمانی در لیگ ترک کرد، البته با این دانش که مشکلات مالی گریبانگیر باشگاه می شود و این مشکلات به جایی می رسد که اینتری ها برترین گلزن( روملو لوکاکو) و برترین پاسور خود(اشرف حکیمی) را بفروشند. پیوستن کونته به باشگاه دیگری که آینده ی ستاره ی مهاجمشان نامعلوم است مشخص نبود. پاراتیچی هم به تازگی به تاتنهام پیوسته بود.

حالا او را با ماروتا مقایسه کنید که پیش از پیوستن کونته به اینتر شش ماه را صرف شناخت شخصیت این باشگاه کرد. تمامی این ها را که کنار بگذاریم، ظاهرا همه چیز آماده بود تا کونته هسته اصلی را تغییر دهد.  

چرا حالا اتفاق افتاد؟

تاتنهام در پایان تاتنهام کین را از دست نداد. پاراتیچی می توانست توبی آلدروایرلد را با کریستین رومرو جایگزین کند و شاید با خودتان بگویید این که اینتر به دنبال امرسون رویال به عنوان جایگزین اشرف حکیمی آن هم زمان انتقال او از سن سیرو به پاریسن ژرمن بود، به گونه ای اتفاق غیرمنتظره ی خوبی بود.

بازیکنانی مثل سرج اوریه از تیم رفته اند و باوجودیکه تاتنهام باید برای شکل دهی دوباره تیم اقداماتی انجام دهد، شکی نیست که مسائل دیگری هم به نسبت ماه جولای بر دوش باشگاه سنگینی می کند.

کونته پس از ترک اینتر قصد نداشت بی کار بنشیند. او نمی تواند از فوتبال رو گرداند و در چند ماه گذشته در شبکه ی اسکای ایتالیا به عنوان کارشناس در شب های لیگ قهرمانان اروپا حضور پیدا کرده.

همان گونه که در روزهای پایانی دوران مربی گری دو ساله اش در تیم ایتالیا عنوان کرد، دلش برای بوی چمن تازه هرس شده ی زمین تمرین تنگ شده و آن ماه های بین بازی های مقدماتی جام ملت ها و مسابقات اصلی را به ماشینی تشبیه می کند که گوشه گاراژ افتاده و همه او را فراموش کرده اند. او باید دوباره موتور را راه بی اندازد.

او در فصل تابستان پیش از هر تصمیم مهمی صبر می کرد و برای هیچ فرصتی عجله نمی کرد.

فرصت کار در رئال مادرید فراهم بود و هنوز شک و شبهه هایی درباره ماندن پوچتینو در پاریسن ژرمن وجود داشت. اما او آماده بود تا در صورت تمایل منچستر به جذب مربی، با این باشگاه به توافقاتی برسد، کونته می داند حالا بیش از هر زمان دیگری می خواهد در لیگ برتر حضور داشته باشد. پاندمی ویروس کرونا به فوتبال انگلیس ضربه ی سختی وارد کرد اما لیگ برتر قوی تر از رقبای خود در ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و آلمان از این مشکل سر بر آورد.

بی شک می توان گفت یونایتد برای آنکه اقدامی برای جذب کونته و انتقال او به اولدترافورد نکرد پیشمان می شود.    

شاید تردید آن هاهم باعث شد او عکس العملی نشان دهد. اینکه رئال مادرید تصمیم گرفت آنجلوتی را دوباره به خدمت بگیرد، پی اس جی و پوچیتو دوباره با هم ادامه دادند، و یونایتد هم آنقدر شجاعت به خرج نداد تا کار را با سولسشر تمام کند، تاتنهام را در موقعیتی طلایی قرار داد. آن ها انگیزه ی زیادی برای استفاده از فرصت های پیش آمده داشتند.

کونته چهار ماه دیگر فرصت دارد تا فوتبال اروپا را بررسی کند و نقاط قوت و ضعف تیم تاتنهام و رقابت آنها با تیم های دیگر را بهتر از زمانی که برای اولین بار با این باشگاه در تابستان صحبت کرد، زیر نظر بگیرد؛ همان زمانی که تمرکزش منحصراً روی اینتر بود. علاوه بر آن، این فرصت را هم داشته تا عملکرد اسپرزها در پنجره نقل و انتقالات بعدی و چگونگی هزینه کرد آن ها را مشاهده کند. به سختی می توان تصور کرد که خرید رومرو از آتالانتا با تایید او صورت نگرفته باشد.

او در همان تابستان تمایل داشت به لندن بازگردد. شهری که خانواده ی کونته به خوبی آن را می شناسند و در دوره ی سه ساله ی پس از رفتن کونته از چلسی، به این شهر بازگشتند.

طرفداران تاتنهام انتظار چه نوع فوتبالی را می توانند داشته باشند؟

کونته اغلب به عنوان یک مربی دفاعی شناخته می شود. هرچند او چنین مربی ای نیست. درواقع چیزی که برای او اهمیت دارد، تعادل است و هنوز علت باخت 3-2 اینتر در مقابل سویا در فینال لیگ اروپا 20/2019 را عدم تعادل در تیم می داند.

به آغاز فصل پیش بر می گردیم که او ترکیبی را با شماره 10 ابداع کرد تا کریستین اریکسن را در شاکله ی تیم وارد کند، یا بازی با دو مهاجم و چند وینگر که نقش وینگ عقب را ایفا می کنند. در ترکیب کونته، در پست دفاع وسط چپ، دفاع کناری تهاجمی به نام الکساندر کولاروف حضور داشت.

در ماه اکتبر، او ترکیب تیم را سرو سامان داد، الساندرو باستونی 21 ساله را به جای کولاروف، که هفته آینده 36 ساله می‌شود، قرارداد و اریکسن و حکیمی را کنار گذاشت – البته با این نیت آنها را در نیم فصل دوباره با هم ادغام کند؛ ضمن آن که به آنها آموزش داده شده بود تا دقیقاً همانطور که کونته می خواست بازی کنند.

سبک کونته ضد حمله نیست و زمانی که فابیو کاپلو این ادعا را مطرح کرد، عصبانی شد، به این دلیل ساده که ادعای کاپلو، الگوهای پاس‌ موزون و دقیقی را که کونته برای جذب حریفان به اینتر طراحی کرده بود، نادیده می‌گرفت. به بازیکنانش آموزش داده بود که تحت فشار به خوبی بازی کنند و لوکاکو، حکیمی و لوتارو مارتینز را در موقعیتی قرار داد تا در فضاهای بازتری بازی کنند، هرچند اگر صادقانه نگاه کنیم، ویرانگر ظاهر شدند.

همانطور که جورجو کیه لینی، مدافع یوونتوس و ایتالیا اشاره کرد، کونته در به دست آوردن بهترین نتیجه از مهاجمان استاد است، او بازیکنانی چون کارلوس توز و فرناندو یورنته، گرازیانو پله، ادر و لو-لا را به خوبی با هم هماهنگ می کرد- لوکاکو و مارتینز هم که زوج شناخته شده ی سری آ بودند. اینتر تحت هدایت کونته در دو فصل 170 گل به ثمر رساند و تنها آتالانتا از این حیث بالاتر از آن ها قرار گرفت و تفاوت آنها در سال گذشته تنها یک گل بود.

آماده باشید که هری کین را با یک زوج مکمل در زمین بازی ببینید؛ همانگونه که همیشه در ترکیب تاتنهام اینگونه بوده.

کلودیو مارکیزیو، آرتورو ویدال، پل پوگبا و نیکولو بارلا همگی تحت هدایت کونته پتانسیل بالای خود را نشان دادند و در محوطه جریمه حریف به خوبی نقش خود را ایفا کردند. تماشای آنچه کونته از تانگای اندومبله می سازد می تواند در نوع خود جذاب باشد.

آندره آ رانوکیا سال ها قبل از آمدن کونته مجبور شد بازوبند کاپیتانی را در اینتر کنار بگذارد. او مدتی را به صورت قرضی در سمپدوریا و هال سیتی گذراند. اما کونته او را به یک بازیکن پشتیبان با ارزش تبدیل کرد و این مدافع 33 ساله پاسخ اعتماد او را با نمایش های قابل قبول خود داد. همین امر تا حد زیادی در مورد زوج سابق منچستریونایتد یعنی متئو دارمیان و الکسیس سانچز نیز صادق بود (سانچز در 23 بازی اخیر خود در سری آ برای اینتر 21 گل به ثمررساند).

شاید در حال حاضر شرایط اسپرزها به گونه ای باشد که با "DNA تاتنهام" که دنیل لوی اصرار داشت باشگاه در پایان فصل گذشته به آن بازمی گردد، مطابقت نداشته باشد، اما انتصاب کونته آنها را بیش از آنچه تصور می شود به آن نزدیک می کند.

مدیریت بازیکنان توسط او چگونه خواهد بود؟

در اینتر، کونته به این موضوع که از تک تک بازیکنان استفاده می کرد و این که چگونه آن ها را درگیر بازی می کرد افتخار می کرد. او در این باره گفت: من تمام بازیکنان را هدایت می کنم

در زمان پاندمی ویروس کرونا که برخی بازیکنان درگیر شدند و یا برخی مهره های تیم به دلیل مصدومیت نمی توانستند بازی کنند، کونته بیش از پیش بر اهمیت توسعه ی هر 23 بازیکن باشگاه تاکید داشت. او عنوان کرد بالاخره زمان آن بازیکنانی که در ترکیب تیم بازی نمی کنند فرا خواهد رسید و روز موعود که فرا برسد باید اهمیت دهند، خود را آماده کنند و احساس کنند که جزئی از تیم هستند.

در حالی که لوکاکو و مارتینز به عنوان تاثیر گذارترین مهره هایی که تیم را به پیروزی می رسانند تیتر اخبار را به خود اختصاص دادند، اینتر در فصل گذشته 17 گلزن مختلف و 18 گلزن در فصل اول حضور کونته داشت. او تجربه را با جوانی آمیخت.

 تا زمانی که بازیکنان سخت کار کنند، با تلاش فراوان بازی کنند و نمایش خوبی ارائه دهند، سن برای کونته مهم نیست. هسته ی تیم اینترِ تحت هدایت او را بازیکنان جوان تشکیل دادند - باستونی، بارلا، مارتینز و حکیمی زمانی که برای اولین بار زیر نظر کونته کار می کردند 20، 22 و 21 ساله بودند.

کونته تلاش می کند تا آن "حس تعلق" (به تیم) را ایجاد کند، همان چیزی که مربیان ایتالیایی به آن وسواس دارند. دلخواه او این است که مسائل شخصی و حرفه‌ای همپوشانی داشته باشند و بازیکنان اوقات فراغت خود را صرف بیرون رفتن و یا خوردن سوشی با یکدیگر بکنند و خارج از زمین فوتبال هم روابط خوبی با هم داشته باشند.

روحیه ای که او در اینتر ایجاد کرد شکست ناپذیر بود. زمانی که دستمزدها به واسطه پاندمی ویروس کرونا به تعویق افتاد و باشگاه با مشکلات مالی مواجه شد، هرگز اجازه نمی داد این مشکلات روی تیم در زمین بازی تاثیر بگذارد. کونته و بازیکنان به هدف خود و به یکدیگر متعهد بودند. زمانی که در دیدار اینتر مقابل رم در ماه می کونته ماتینز را تعویض کرد، بازیکنان به شوخی یک مسابقه بوکس کمدی بین این زوج در زمین تمرین ترتیب دادند و لوکاکو نقش مایکل بافر گوینده ی رینگ مسابقات بوکس و کشتی های حرفه ای را بازی کرد.

کونته تاتنهام را دوباره به یک خانواده تبدیل خواهد کرد.

چه کسی با او خواهد آمد؟

کونته به خاطر داشتن یک پرسنل بزرگ در پشت صحنه شهرت دارد که همین موضوع بر توجه او به جزئیات تاکید دارد.

انتظار نداشته باشید تیمی که در تاتنهام خواهد داشت به اندازه ی مهره های اینتر، بزرگ باشد. آنتونیو پینتوس، مربی سرشناس بدن سازی که با زین الدین زیدان در رئال مادرید کار می کرد، دوباره به رئالی ها پیوسته. متئو پینچلا، متخصص تغذیه که نقش مهمی در تغییر رژیم لوکاکو دارد، پس از جدایی کونته در اینتر ماند و به کار با تیم ملی ایتالیا ادامه داد. برخی از دستیارانش در چلسی، مانند آنجلو آلسیو، حالا به تنهایی تیم های خود را هدایت می کنند.

کریستین استلینی که در تیم اینتر نقش رابط مربی و بازیکنان را ایفا می کرد، در کنار او قرار خواهد گرفت. جانلوکا برادر کونته در تهیه ویدئوهایی برای بررسی حریفان با آنالیزورهای تیم همکاری می کند.

به جای پینتوس، استفانو برونو و کاستانتینو کوراتی بازیکنان را برای قرار گیری در بهترین وضعیت آماده می کنند. تاتنهام تا مدت ها در انتهای جدول لیگ قرار نخواهد گرفت. اتفاقا برعکس، آن‌ها در کوتاه‌مدت به دوران خوب پوچتینو باز می گردند، شاید حتی بهتر شوند.

برونو اولین بار با کونته در دهه 2000 همکاری کرد، همان زمانی که آنتونیو کونته کار مربی گری خود را با تیم آریزو شروع کرد و تاکید ویژه ای بر ریکاوری و پیشگیری از مصدومیت داشت. او در دوران حضورش در اینتر گفت: «نحوه غذا خوردن و خوابیدن شما نیز تاثیر زیادی در ثبت نتایج مطلوب دارند."

برای هوگو لوریس و پیرلوئیجی گولینی هم برنامه هایی دارد و احتمالا مربی دروازه‌بانی را از درون ارتقا دهد، همانطور که در آخرین تیم خود هم به همین گونه بود. جانلوکا اسپینلی که در ایتالیا و چلسی با کونته همکاری داشته، اکنون در پی اس جی است و از زمانی که جانلوئیجی بوفون  در فصل 19-2018 به پاریسی ها پیوست، در این تیم حضور دارد.

چقدر طول می کشد تا کونته تیم خود را تبدیل به یک تیم خوب کند؟

به طور معمول، اصلا زمانی نمی برد.

تیم های کونته مانند یوسین بولت در فینال 100 متر المپیک عمل می کنند. آنها در واقع یک دوی ماراتن را شبیه دوی سرعت می کنند، چرا که به سختی می دوند و تلاش می کنند.

یوونتوس سومین تیم ایتالیایی تمام دوران شد که در اولین فصل حضور کونته در این باشگاه(12/2011) بدون شکست به کار خود در فصل پایان داد. چلسی در سه بازی ابتدایی خود در لیگ برتر با کونته پیروز شد. اینتر ار همان آغاز طوفانی به پا کرد و در آگوست 2019 ،رقیب خود لچه، باشگاه زادگاه سرمربی جدید خود را با نتیجه 4-0 در سن سیرو شکست داد و حداکثر امتیاز را از شش بازی اول خود در سری آ به دست آورد.

با این حال، شرایط در تاتنهام متفاوت است.

از فصل 08/2007 این اولین باری است که کونته در اواسط فصل به یک تیم می پیوندد. او در فصل 08/2007 ، پس از تعطیلات کریسمس به تیم دسته دومی باری پیوست. به راحتی آنها را از سقوط نجات داد، و یک سال بعد این تیم را به عنوان قهرمان سری B معرفی کرد.

چرا راه دور بریم، کونته ایتالیا را برای مسابقات قهرمانی اروپا در فرانسه آماده کرد. او یک سال را برای ساختن تیم بر اساس ترکیب 3-3-4 سپری کرد. کونته به خوبی می دانست که با استعداد ترین بازیکنان تیم، وینگرهای تیم بودند.

کیلینی در این باره گفت: "در آن 50 روز (از شروع اردوی آمادگی تا پایان یورو)، آنتونیو شاهکار کرد." در سطح بین‌المللی، شما فقط در پاییز مدیر و هم تیمی‌های خود را می‌بینید، و دوباره در ماه مارس یک دیگر را ملاقات می‌کنید. اگر به دلیل مصدومیت، فراخوان بهار را از دست بدهید، به این معنی است که شش ماه در تیم ملی حضور ندارید. تقویم مسابقات از این نظر به شدت نامتعادل است.

"بنابراین کونته نیز مجبور به تغییر شد. او سیستم خود را حول محور کلودیو مارکیزیو و مارکو وراتی ساخته بود اما هر دوی آنها را از دست داد - کلودیو عمل بازسازی رباط صلیبی انجام داد و مارکو هم تحت عمل کشاله ی ران قرار گرفت. آنتونیو باید از صفر شروع می کرد و همه چیز را دوباره طراحی می کرد. ما در فرانسه هر دقیقه کار می‌کردیم.»

کونته باعث شد یک تیم ملی در کوتاه ترین زمان مانند یک تیم باشگاهی دقیق بازی کند، ایده های خود را فشرده و آنها را به خوبی بیان کرد تا جایی که ضعیف ترین تیم ایتالیایی که از جام جهانی 1950 دنیا به خود دیده، به تورنمنتی بزرگی فرستاده شد که امکان قهرمانی اش هم وجود داشت. البته که در مرحله یک چهارم نهایی یورو 2016 آلمان در ضربات پنالتی آنها را شکست داد.

اشتباه نکنید، در تاتنهام اوضاع با تیم ایتالیا متفاوت است. حداقل در تیم ایتالیا، کونته می توانست بازیکنانی مانند کیه لینی، آندره آ بارزالی و لئوناردو بونوچی را که از زمان تحت هدایت او در یوونتوس با سیستم او آشنا بودند و می توانستند به سرعت خود را با تغییرات تطبیق دهند در ترکیب تیم استفاده کند. اما در تاتنهام چنین بازیکنانی را در اختیار ندارد؛ بنابراین به زمان نیاز دارد.

اگر همان ابتدا به صبر و شکیبایی متوسل شد خیلی تعجب نکنید.

وقتی از همان ابتدا به یک مربی به چشم تضمینی برای کسب جام نگاه می کنند، سخت است که انتظارات را مدیریت کند.

در آغاز ممکن است کمی بیش از حد معمول زمان ببرد تا کونته شروع به کسب پیروزی های پیاپی در اسپرز کند، اما در پایان ارزش آن را دارد.

منبع: سایت theathletic.com

تگ ها


مقاله آنتونیو کونته کونته باشگاه تاتنهام تاتنهام هاتسپر اسپرز اینتر میلان تاتنهام لیگ برتر فوتبال