اختصاصی: ارناندس ارناندس بازنده‌ی دوئل بدون برنده

بین فرماندهان ارتش کولونیهایی که امریکا را با اشغال سرزمینهای سرخپوستان بنا نهادند، یک جملهی معروف رایج بود: یک سرخپوست خوب، یک سرخپوست مردهاست ......

بین فرماندهان ارتش کولونی‌هایی که امریکا را با اشغال سرزمین‌های سرخ‌پوستان بنا نهادند، یک جمله‌ی معروف رایج بود: «یک سرخ‌پوست خوب، یک سرخ‌پوست مرده‌است.» با تماشای ال‌کلاسیکوی دیشب نیز یک نتیجه می‌شود گرفت: «یک ال‌کلاسیکوی غیرحساس، یک ال‌کلاسیکوی برگزارنشده است!» البته حقیقت اخیر برخلاف گزاره‌ی شرم‌آور پیشین، باعث کشتن میلیون‌ها سرخ‌پوست نشده‌است؛ تنها تلفاتش نهایتاً چند مصدوم و محروم برای بارسا و رئال است! چه یک طرف قضیه بارسلونایی باشد که با تاج قهرمانی لالیگا و کوپا دل ری به میدان آمده و طرف مقابل رئالی که یک‌قدم با سیزدهمین قهرمانی لیگ قهرمانان (و سومین قهرمانی پیاپی) فاصله دارد، و چه حتی اگر روز محالی فرا برسد که هر دو تیم در حالی که سقوطشان به سگوندا دیویزیون قطعی شده به هم برسند، این بازی، بازی دیگری است. برای هر دو تیم و حتی برای هواداران بی‌شمارشان در سراسر دنیا.

همواره حواشی و تنش در این بازی حتی از چند ماه قبل از روز بازی آغاز می‌شود. و این بار هم اوضاع همین‌طور بود. یکی دوماه پیش بود که با قوت گرفتن احتمال قهرمانی بارسلونا در لالیگا، آن‌هم پیش از دیدار با رئال مادرید، بحث تشکیل گارد یا تونل افتخار برای بازیکنان بارسا نقل محافل فوتبالی شد. اتفاقی که در سال ۲۰۰۸ در طرف مقابل افتاده‌بود و بازیکنان رئال مادرید از میان گارد افتخار یاران بارسلونا وارد زمین شده‌بودند و با برتری ۴بر۱ زمین را ترک کرده‌بودند. در اوایل همین فصل نیز بحث تشکیل تونل افتخار توسط بارسا در سوپرجام اسپانیا به خاطر قهرمانی رئال در سوپرجام اروپا و نیز در بازی رفت لالیگا به خاطر قهرمانی رئال در جام جهانی باشگاه‌ها حواشی زیادی ایجاد کرده‌بود. سران تیم اول کاتالونیا به بهانه‌ی حضور نداشتن خود در آن رقابت‌ها گارد افتخاری برای مادریدی‌ها تشکیل نداده‌بودند، در حالی که در گذشته برای تیم سویا این کار را کرده‌بودند و از قهرمان لیگ اروپا را با گارد افتخار استقبال کرده‌بودند.

مدیران رئال مادرید و سرمربی این تیم بارها اعلام کرده‌بودند که برای بارسلونا گارد افتخاری تشکیل نخواهدشد. در پاسخ به خبرنگارانی که این کار را سنت‌شکنی خطاب کرده‌بودند زیدان چندبار (از جمله در کنفرانس خبری پیش از دیدار دیشب) ادعا کرده‌بود این بارسلونا بوده که ابتدا با تونل نزدن برای قهرمانی‌های رئال در سوپرجام اروپا و جام جهانی باشگاه‌ها این سنت را شکسته‌است.

گیرمو فرناندز وارا، سیاستمدار هوادار بارسا، چند روز پیش از بازی با تمجید از اینیستا و رائول، از هر دو تیم درخواست کرده‌بود تا به پاس سال‌ها افتخارآفرینی اینیستا، در آخرین ال‌کلاسیکوی این بازیکن افسانه‌ای، او را با یک گادر افتخار مشترک بدرقه کنند و ضمن پایان دادن به این حواشی، خداحافظی درخوری برای پسر طلایی لامانچا ترتیب دهند. پیشنهادی که مورد توجه قرار نگرفت و در نهایت، جرارد پیکه، که طعنه و کنایه‌های دنباله‌دارش به کهکشانی‌ها همیشه حاشیه‌ساز بوده‌است، از عوامل تدارکاتی و فنی نیمکت بارسا می‌خواهد تا برای تیم خودی گارد افتخار تشکیل بدهند. اقدامی که واکنش‌های مثبت و منفی مختلفی را بین کاربران فضای مجازی در پی داشت.

همین حواشی و البته حساسیت‌ها و حواشی همیشگی این بازی کلاسیک و تاریخی سبب شد این بار هم یک بازی داغ و شگفت‌انگیز را شاهد باشیم و ضربان قلب‌مان ۹۰دقیقه به اوج برسد. از همان ابتدا بازی با تنش و هیجان آغاز شد؛ چندین موقعیت خطرناک روی هردو دروازه، گل سوارز روی ضد حمله‌ی بی‌تقصی که خودش پایه‌گذاری کرد، یک آفساید مشکوک از کریستیانو و گلی که به فاصله‌ی اندکی از گل نخست بازی، باز هم طی یک ضد حمله به ثمر رساند، نوید نبردی را می‌داد که تماشاگران نوکمپ را هر لحظه نیم‌خیز و بیننده‌های تلویزیونی را به صفحه‌ی گیرنده‌ها میخکوب کند. هردو گل روی ضدحمله‌های سریع به ثمر رسید، اما با دو سبک متفاوت؛ تفاوت سبک دو تیم در اجرای ضد حملات کاملاً مشهود بود.

اواخر نیمه‌ی نخست اما، انگار به ال‌کلاسیکوهای زمان مورینیو در رئال مادرید پرتاب شده‌بودیم. با این تفاوت که گویی تیم عصبی‌تر، این بار حریفِ مادرید بود. جنجال‌ها را سوارز با ایجاد درگیری با سرخیو راموس آغاز کرد و هر دو نفر خیلی زود به چیزی که چندان برایشان غریب نیست رسیدند؛ کارت زرد. حتی کار به جایی رسید که لیونل مسی خطای نسبتاً شدیدی روی سرخیو راموس انجام داد و با اخطار داور مواجه شد؛ در حالی که سپیدپوشان معتقد بودند داور می‌توانست اعجوبه‌ی بارسا را اخراج کند. پس از آن که ضربه‌ی کف پای گرت بیل به پشت ساق پای اومتیتی از دید داور و کمکش پنهان ماند و ستاره‌ی ولزی با خوش‌شانسی در زمین باقی ماند، شاید همه منتظر بودند تا دو تیم به رختکن بروند و با صحبت‌های مربیان، آرام‌تر شوند و درگیری‌ها پایان یابد؛ اما در آخرین ثانیه‌های اوقات تلف‌شده، کارت قرمز از جیب داور بازی خارج شد و در مقابل چشمان سرخی روبرتو خودنمایی کرد. ارناندس ارناندس ضربه‌ی بی‌مورد قاتل پی اس جی را به صورت مارسلو مستحق کارت قرمز دانست تا بلوگرانا ده‌نفره راهی رختکن شود. اتفاقی که اعتراض شدید بازیکنان و هواداران بارسلونا را در پی داشت. بارسا که به عقیده‌ی برخی کارشناسان قصد داشت با ایجاد جنگ روانی بازی را به نفع خود برگرداند، در دامی افتاد که خود پهن کرده‌بود.

حواشی «تونلی» این بازی منحصر به تونل افتخار نبود. پس از بازی کاپیتان رئال مدعی شد که لیونل مسی در تونل منتهی به رختکن، به داور بازی توهین کرده و سعی کرده او را تحت فشار قرار دهد. اما چون مطمئن نیست که دوربین‌ها چیزی ضبط کرده‌باشند، نمی‌تواند محتوای این صحبت‌ها را فاش کند. اما روزنامه‌ی ال‌چرینگیتو این موضوع را تأیید و حتی مکالمات مسی با داور را نیز فاش کرد. به نوشته‌ی این نشریه مسی به داور گفته‌بود: «خیلی به رئال فرصت می‌دهی لعنتی! ما قهرمان لیگ شده‌ایم، دیگر بس است! نباید دیگر در مورد آنها تبعیض قائل شوی! این وضعیت خیلی مزخرف است!» در صورت صحت این موضوع، فوق ستاره‌ی آرژانتینی می‌توانست طبق قانون بین دو نیمه اخراج شود. اکنون نیز در صورت گزارش داور، او با خطر محرومیت مواجه می‌شود.

هیجان و تنش بازی در نیمه‌ی دوم نیز یک لحظه قطع نشد. علیرغم کاملاً تشریفاتی بودن بازی، هر دو تیم آمده‌بودند تا سرحد توان برای پیروزی بجنگند. حتی بارسای ده‌نفره، با وجود یک یار کمتر با همه‌ی نفرات دفاع نمی‌کرد؛ لیونل مسی هرگز برای دفاع عقب نمی‌آمد. با این استراتژی علاوه بر عقب نگه داشتن مدافعان رئال، چندین بار توانست با فرارهایش دروازه‌ی رئال را تهدید کند و حتی موفق شد گل برتری را هم روی آشفتگی دفاع مادرید و البته اشتباه مسلم داور به ثمر برساند. گلی که روی پاس سوارز بعد از دزدیدن توپ از واران به دست آمد؛ در حالی که تصاویر آهسته به وضوح نشان می‌داد که سوارز بعد از زدن پای واران توپ را تصاحب کرده‌است. صحنه‌ای که حتی صدای عادل فردوسی‌پور را هم درآورد: «چه‌قدر بده این ارناندس ارناندس!» گوتی در حساب توئیترش با ۶ ایموجی خنده به این اتفاق واکنش نشان داد و خود سوارز بعد از بازی اعتراف کرد: «گاهی داور درست تصمیم می‌گیرد و گاهی اشتباه. واران روی توپ مسلط شده‌بود و من پایش را زدم. تعجب کردم که داور بازی را ادامه داد.»

در ۱۵دقیقه‌ی پایانی، صحنه‌ی برخورد جوردی آلبا با مارسلو در محوطه‌ی جریمه‌ی بارسلونا اوج شاهکارهای ارناندس ارناندس در این دیدار بود. نه‌تنها عادل، بلکه کارشناسان مختلف داوری در شبکه‌های بین‌المللی ورزشی تأیید کردند که او باید توپ را روی نقطه‌ی پنالتی قرار می‌داده‌است. اشتباهات و جنجال‌های متعدد این دیدار بار دیگر اهمیت استفاده از کمک‌داور ویدیویی را پررنگ‌تر کرد. اتفاقی که قرار است از فصل آینده در لالیگا رخ دهد. ارنستو والورده در کنفرانس خبری پس از بازی با طعنه به اشتباهات پرتعداد تیم داوری گفت: «اگر در این بازی کمک داور ویدئویی داشتیم، هنوز داشتیم بازی می‌کردیم!» زیدان نیز که همواره از صحبت درباره‌ی داوری پرهیز می‌کند، سربسته گفت: «سال آینده (با ورود کمک‌داور ویدیویی) اوضاع تغییر می‌کند و خواهیم‌دید چنین بازی‌هایی چگونه به پایان خواهندرسید.»

آخرین ال‌کلاسیکوی اِل ایلوژنیستا (شعبده‌باز) با تمام این حواشی بدون برنده به پایان رسید و او احتمالاً با پایان فصل راهی لیگ چین یا امریکا خواهدشد و دیگر شاهد تکنیک ناب و پاس‌ها استثنایی او در فوتبال اروپا نخواهیم‌بود. دون آندرس در دقیقه‌ق ۵۸ بازوبند منقش به پرچم کاتالونیا را به لیونل مسی تحویل داد و با تشویق ایستاده‌ی تماشاگران، زمین مسابقه را ترک کرد. با پایان این فصل لالیگا یک دوره‌ی تاریخی دیگر در فوتبال به پایان رسید... فارغ از تمام متن و حاشیه‌ی بازی دیشب، سؤال اصلی (حداقل برای هواداران بلوگرانا و لالیگا) این است: بازیکن جریان‌ساز بعدی بارسلونا کِی ظهور خواهدکرد؟ 

 

نویسنده: سامان کاظمی

تگ ها


یادداشت‌های اختصاصی رئال مادرید لالیگا فوتبال