از كجاي اين فوتبال لذت بايد برد؟

آیا فضای امروز فوتبال ایران حال آدم را بهم نمی زند؟...
آیا فضای امروز فوتبال ایران حال آدم را بهم نمی زند؟

 

به گزارش مدال،  هر روز دعوا، هر روز حاشيه، هر روز داستان و ماجرا. اين تيم آن تيم را حكومتي مي داند و آن تيم رقيب را.چرتكه مي اندازند كه داور به نفع اين تيم سوت زده يا آن تيم؟ فوتبالي كه اگر بازيكنان مدعي اش را در چرخ گوشت بياندازي ده تا ستاره به معناي واقعي از آن به دست نمي آيد دارد به كجا مي رسد؟

براي كساني كه فوتبال ناصر محمدخاني، برادران بياني، چنگيز، پيوس، مختاري فرد، قايقران و امثالهم را ديده ديدن اين روزها چه حس و حالي دارد؟ براي نسلي كه ارتباطش با فوتبال از طريق دو مجله كيهان ورزشی و دنياي ورزش بود فضاي مجازي امروز حال به هم زن نيست؟

به فرض كه رقيب -هر رقيبي فارغ از رنگ ها-و هوادارانش همه كارهاي پشت پرده و غير جوانمردانه را انجام مي دهند و فضاي مجازي هواداراي شان رفتار حرفه اي را بلد نيست. ما-هر مايي- چرا همين رويه را ادامه مي دهيم؟ دلمان به چه خوش است؟ ميان اين همه مشكلات جامعه و نداري هاي مردم، بابت چه داريم بر سر هم مي كوبيم؟

بازيكناني كه تا چند سال قبل هوادار سينه چاك رقيب بوده اند و امروز لباس تيم مقابل-هم آبي و هم قرمز - را پوشيده اند راه خودشان را مي روند و ما نمي دانيم داريم با خودمان چه مي كنيم؟
چندتا پرسپوليسي در استقلال برايتان نام ببرم؟ چندتا استقلالي كه پرسپوليسي شدند را ليست كنم؟ دغدغه زندگي ما شده دادگاه حسين هدايتي و سرعت ماشين فرهاد مجيدي و موهاي منشا؟ اين فوتبال است؟ بعضي دوستان رسانه اي چرا همسوي اين مسير شده اند؟ غير از تاسف براي خودمان و اين فوتبال چه مي توان نوشت؟

*عبدالصمد ابراهیمی