استراتژی ضعیف پاریسن ژرمن در فصل نقل و انتقالات

باشگاه پاریسن ژرمن در حالی تابستان 2018 را به پایان رساند که با خروج 8 بازیکن و تنها جذب 4 بازیکن مواجه شد ......

باشگاه پاریسن ژرمن در حالی تابستان 2018 را به پایان رساند که با خروج 8 بازیکن و تنها جذب 4 بازیکن مواجه شد. شاید در تابستانی که برای پاریسی ها گذشت می توان فهمید مدیریت یکی از مهمترین پایه های نقل و انتقالاتی هر باشگاهی است.


پاریسن ژرمن بعداز بازنشسته شدن موتا، باید بلافاصله برای جانشین او اقدام می کرد که چنین اتفاقی نیافتاد و پاریسی ها برای دومین سال متوالی در پست 6 با مشکل مواجه هستند.

کرچوویاک از بازیکنانی بود که در جام جهانی درخشید و انگیزه فراوانی داشت تا خودش را به مربی جدید پاریسی ها ثابت کند اما بلافاصله بعداز بازگشت به پاریس توسط مدیریت باشگاه به فروش رفت! در حالی که کرچوویاک تنها بازیکن پست 6 بود و به راحتی میتوانست مشکل باشگاه را در این پست حل کند بدون اینکه باشگاه به خریدی در پست 6 نیاز داشته باشد.

در واقع با خدافظی موتا و فروش کرچوویاک، باشگاه 2 بازیکن در خط هافبک از دست داد بدون اینکه برای آنها جانشینی بخرد. علاوه بر این کار، مدیریت باشگاه لوسلسو یکی از آینده دار ترین هافبک های جهان که توسط امری در پست 6 هم بازی میکرد را هم به طرز ناباوری با بند خرید اجباری فروخت و هیچ جانشینی برای آنها جذب نکرد. پاریسن ژرمن 3 بازیکن در خط هافبک به فروش رساند بدون اینکه پولی دریافت کند.

باشگاه پاریسن ژرمن با وجود ‌3 مدافع آخر با سطح بسیار بالا، 37 میلیون یورو برای کهرر خرج کرد در حالی که اصلا به چنین بازیکنی در چنین پستی با چنین قیمتی نیاز نداشت. اصولا 37 میلیون یورو برای یک بازیکن که به قصد تقویت نیمکت راهی یک تیم میشود قیمت بالایی است در حالی که پاریسن ژرمن می توانست با 20 الی 30 میلیون یورو بازیکنانی را همچون لنگلت، کالدرا و آکانجی... را جذب کند یا حتی اگر هم حاضر به خرج 37 میلیون یورو بود می توانست پدیده ی جام جهانی، بنجامین پاوارد را با این قیمت در همان پست به خدمت بگیرد اما این اتفاق نیافتاد.

گوئدس با قیمت مناسبی راهی والنسیا شد در حالی که تنها 22 سال سن داشت. از سوی دیگر دیماریای 31 ساله در باشگاه ماندگار شد در حالی پاریسن ژرمن میتوانست همان دیماریا را با قیمت 40 میلیون یورو بفروشد تا فیرپلی را رد کند و گوئدس جوان را جانشین او کند. در این صورت توماس توخل می توانست به جای دیماریا از گوئدس در کنار نیمار امباپه و کاوانی استفاده کند.
 

برنات دفاع چپی بود که از باشگاه بایرن مونیخ راهی پاریس شد تا جانشین برچیچ شود در حالی که پاریسن ژرمن برای جانشین برجیچ میتوانست از انسوکی ( محصول آکادمی و پدیده ی رقابت های پیش فصل ) که دفاع چپی ایده آل و آماده بود استفاده کند و حتی در پست دفاع چپ خرج نکند. به نظر نمیرسد سطح برنات با انسوکی تفاوت چندانی داشته باشد.

 خرید چوپوموتینگ یکی از اشتباهات مدیریت باشگاه بود. با وجود دراکسلر، امباپه، کاوانی، نیمار، دیماریا، خسه و وه آ در پست مهاجم درواقع پاریسن ژرمن اصلا نیازی به چوپو موتینگ نداشت. حضور چوپو موتینگ درواقع عرصه را برای بازیکنان جوانی همچون وه آ به تنگ میاورد و مانع پیشرفت آنها می شود.

 وقتی تیمی در معرض خطر فیرپلی مالی قرار دارد باید بازیکنان زیادی را به فروش برساند تا پول فروش آنها بتواند تراز مالی باشگاه را برقرار کند ، اما مدیریت پاریسن ژرمن همه ی بازیکنان را به طور قرضی واگذار میکند. در واقع طی این فرایند، باشگاه از بازیکن در پست های مختلف خالی می شود و فرار از فیرپلی مالی هم تضمین نخواهد شد. لوسلسو، کرچوویاک و تراپ  به صورت قرضی پاریس را ترک کردند که البته لوسلسو بند خرید اجباری دارد. اگر پاریسن ژرمن قصد فروش لوسلسو را داشت چرا او را به صورت دائمی نفروخت که بتواند با پول فروش آن از فیرپلی فرار کند و خطری باشگاه را تهدید نکند؟  و حالا اگر هم فروخت چرا به صورت قرضی فروخت که پولی دریافت نمیکند. حالا اگر به صورت قرضی فروخت چرا بند خرید اجباری در قرارداد او قرار داد؟ درواقع در این قضیه پاریسن ژرمن هم پست هافبک را از بازیکن خالی کرد و هم نتوانست پولی بدست بیاورد تا فیرپلی باشگاه را تهدید نکند. باشگاه به راحتی میتوانست تراپ را با مبلغ مناسبی به فروش برساند و حساب مالی باشگاه را صاف کند و برای او جانشین مناسبی داشت در حالی که تراپ را به صورت قرضی فروخت.همچنین باشگاه برای دومین سال پیاپی کرچوویاک را به صورت قرضی فروخت، اگر واقعا باشگاه به کرچوویاک نیاز ندارد چرا اورا به صورت دائمی نمی فروشد تا حساب مالی باشگاه صاف شود و مدام او را قرض میدهد.

درواقع اینها سوالاتی بود که در رابطه با مدیریت باشگاه پیش می آید، آیا واقعا اشکال از مدیریت است؟

تگ ها


پاری سن ژرمن لوشامپیونه فرانسه فوتبال