بازي انتخاباتي در فدراسيون تكواندو

وحيد جعفري به گزا ......

وحيد جعفري

به گزارش مدال به نقل از اعتماد :مهندس مصطفي هاشمي طبا، مرد استخوان خردكرده ورزش ايران كه يكي از نامزدهاي انتخابات رياست جمهوري امسال نيز بود در گفت وگويي كه چندي پيش با روزنامه اعتماد داشت در پاسخ به اين پرسش كه چند سال زمان براي يك رييس فدراسيون ورزشي كافي است تا برنامه هاي خود را عملي كند و در كل عمر مفيد يك مدير ورزشي چند سال مي تواند باشد و بهتر است بعد از چند سال كنار رفته و ميدان را در اختيار سايرين قرار دهد؟ هشت سال را زمان مناسبي براي يك مدير دانست كه در دو دوره چهار ساله برنامه ها و داشته هاي خود را عملي كرده و بعد از آن كنار رفته و مديريت را به دست افراد تازه نفس با ايده هاي جديد دهد.
اما با اين حال ما در ورزش ايران شاهد اين هستيم كه افراد بعد از اينكه به رياست فدراسيوني مي رسند، خيلي سخت از آن مجموعه دل كنده و فرصت را در اختيار ساير افراد قرار مي دهند. نمونه هاي زيادي وجود دارد براي همين هم همواره اين انتقاد به برخي از روساي فدراسيون هاي ورزشي مي شود كه حتما فدراسيون مورد نظر را جزو ملك و اموال شخصي خود مي دانند كه به هيچ قيمتي راضي به ترك آن نيستند.
در اين بين فدراسيون هاي رشته هاي المپيكي بيشتر مورد توجه هستند چرا كه حساسيت زيادي روي اين ورزش ها وجود دارد و مردم علاقه مند هستند كه بدانند در اين رشته ها چه خبر است و چه افرادي با چه نوع مديريت و برنامه اي امور را در دست داشته و به پيش مي برند. البته شايد با توجه به شرايط ورزش ايران بتوان آن فرصت هشت سال را كه هاشمي طبا به آن اشاره داشت به ١٠ سال يعني دو دوره پنج ساله -كه در اين صورت بايد اساسنامه ورزش تغيير كند- افزايش داد يا در نهايت ١٢ سال يعني سه دوره چهار ساله را عمر مفيد يك مدير ورزشي در نظر گرفت.
باري، با اين حال باز وقتي به تعداد سال هايي كه برخي روساي فدراسيون هاي ورزشي در بعضي از فدراسيون ها حضور دارند، نگاه مي كنيم؛ چيزي جز تعجب براي مان باقي نمي ماند. به عنوان مثال محمد پولادگر، رييس فدراسيون تكواندو از سال ٧٩ رياست اين فدراسيون را بر عهده دارد، يعني ١٧ سال. او از سال ٥٨ در سمت هاي مختلف از ورزشكار گرفته تا رييس هيات، دبير فدراسيون، نايب رييس و... در اين رشته فعاليت دارد و به نوعي با تمام چم و خم اين ورزش المپيكي آشناست؛ اما مگر يك فرد چه اندازه خلاقيت و ايده تمام نشدني دارد كه بتواند در تمام اين سال ها خوب و موفق عمل كند؟! براي همين هم هست كه تكواندوي ايران از سال هاي اوج خود فاصله گرفته و ديگر آن رشته موفق المپيكي نيست. ديديم كه در المپيك ريو ناموفق بود و اگر كيميا عليزاده با تك مدال برنز خود در بخش بانوان به كمك فدراسيون پولادگر نمي رسيد، اين رشته حواشي بيشتري را تجربه مي كرد، در مسابقات ديگري هم كه در چند سال اخير به ميدان رفته انتظارات را برآورده نكرده است؛ اما با اين وجود پولادگر اصرار دارد كه همچنان در ورزش محبوب خود باقي مانده و تكواندو را يك بار ديگر به اوج برساند؛ كاري كه با توجه به آنچه در بالا به آن اشاره كرديم بعيد به نظر مي رسد مگر اينكه اتفاق وي‍‍ژه اي رخ دهد و آقاي پولادگر جوان، باانرژي، باانگيزه، خلاق و كلي ايده تازه و نو داشته باشد كه متاسفانه تجربه نشان داده اين طور نيست و در اين شرايط بايد خون تازه اي به پيكره رشته هايي كه با اين مشكل مواجه هستند، تزريق شود تا احيا شده و به خوبي به حيات خود ادامه دهند.
***
در آخرين سناريو براي حضور مجدد پولادگر در فدراسيون آرش فرهاديان، رييس سازمان تيم هاي ملي تكواندو كه در انتخابات ثبت نام كرده بود به نفع رييس فدراسيون انصراف داد. اين در حالي است كه از ابتدا مشخص بود كه فرهاديان اين كار را خواهد كرد. او در مورد انصرافش از كانديداتوري انتخابات رياست فدراسيون تكواندو گفته است: «وقتي كه حس كردم آقاي پولادگر نمي خواهد در اين مجمع ثبت نام كند، با توجه به تجربه هاي مديريتي كه در اين رشته داشتم اين حق را براي رياست فدراسيون در خودم ديدم و تصميم گرفتم به عنوان كانديدا در انتخابات حاضر باشم. اما وقتي ديدم كه آقاي پولادگر خيلي جدي جلو آمدند و برنامه هاي خود را ارايه دادند، فكر كردم او فرد لايق تري از من براي رياست در اين فدراسيون است به همين دليل، از كانديدا شدن خود انصراف دادم. البته براي مدير شدن او يكسري انتقادات وجود دارد كه امري عادي است. با اين حال بعضا شاهد هستيم كه اين انتقادها درست نيست و با همه اين شرايط من عقب نشستم تا اگر قسمت شد، در صورت انتخاب دوباره آقاي پولادگر به عنوان رييس فدراسيون در كنار او به تكواندوي ايران خدمت كنم. در غير اين صورت به فعاليت خود در دنياي رسانه ادامه مي دهم. »
***
واقعا تا چه زمان بايد شاهد اين نان قرض دادن ها در ورزش ايران باشيم. آقاي فرهاديان مي گويند يكسري انتقاد از آقاي پولادگر مي شود كه امري عادي بوده و درست نيست، از ايشان سوال مي كنيم كه انتقاد از ناكامي در المپيك و ساير مسابقات واقعا امري عادي بوده و درست نيست؟! چرا امروز خانواده تكواندو نبايد همدل و همراه باشند و بسياري از بزرگان اين رشته كه روزگاري در كنار تكواندو بودند حالا بايد به عنوان مخالف و منتقد در برابر فدراسيون قرار گيرند. واقعا تكواندو با سرمايه هاي خود چه كرده و مي كند كه امروز شاهد اين موضوع هستيم؟! بياييد بپذيريم كه مديريت نيز همچون بسياري از مسائل، تاريخ مصرف دارد و اگر دلسوز چيزي هستيم در پاره اي از مواقع بايد با گذشت و عبور از خود موفقيت آن را رقم بزنيم نه با به هر قيمتي ماندن. آقاي فرهاديان شما خود بهتر از ما مي دانيد كه جنابعالي نيز با فعاليت در دنياي رسانه بيشتر و بهتر مي توانيد كمك حال تكواندو باشيد؛ پس به فعاليت خود در دنياي رسانه ادامه دهيد.

 

تگ ها


اخبار روز تکواندو