Banner

برای جواد خیابانی؛ دهه‌ات گذاشته آقای گزارشگر!

جواد خیابانی قصد ندارد خود را به‌روز‌رسانی کند. تفاوت او با گزارشگری‌اش در ملبورن کمتر از یک اپسیلون است و قصد هم ندارد تغییر کند....

مدال/ رقابت دارد. با خودش. سر بدتر بودن و خیلی بدتر بودن. هیچ کمکی هم نمی‌شود به او کرد. بابت تمام این جملات بی سر و ته و بی معنی که شعور شما را به سخره می‌گیرد ریال به ریال پول دریافت می‌کند اما خب در انتها اشک‌هایش بابت دستمزد کی‌روش و رفتار این پرتغالی که از نظر او توهین است در می‌آید. نه آقا جواد... این رفتار شما توهین است. به ما. به خود خود ما که هیچ کاری هم از دستمان برنمی‌آید جز تحمل صدایتان. صدایی خوش که بیست سال است در ملبورن مانده یا بهتر بگوییم خوشی‌اش را از دست داده. شیرین‌ترین خاطره‌مان که البته حالا بیشترعوامل خاطره‌انگیز آن با سرعتی غیر مجاز روی اعصابمان راه می‌روند. هنوز از نظر آقاجواد تمام بازیکنان قد کوتاه و سرعتی غزالند و تمام ضربات سر او را به یاد علی دایی می‌اندازند. ولله که عقده شده برایمان که هر گودرز و شقایقی را به غرور ملی و پرچم سه رنگ و بر طبل شادانه بکوب ربط ندهد اما نمی‌شود که نمی‌شود که نمی‌شود!
جوادجان! اندکی که نه... خیلی به خودت بیا! تو گلت را در استادیوم کریکت زدی. دوستت داشته‌ایم به اندازه کافی. به موقعش دعایت هم کرده‌ایم از صمیم قلب تا بیماری شخصی که همان نیمچه خاطره خوش تمام این سال‌ها را ساخته خوب شود. همان روزی که بالا پریدیم با صدای تو. اما بخدا که تمام شد آن روز. خسته شدیم بابت شنیدن یک مشت واج و آوای ناموزون شخصی که حتی قابلیت تشخیص صحنه‌های آهسته را هم ندارد.
جوادجان! ساعتت مانده روی هشتم آذر هزار و سیصد و هفتاد و شش. تکان هم نمی‌خورد که نمی‌خورد که نمی‌خورد!

 

بیشتر ببینید:

گل تماشایی وریا غفوری از زاویه دوربین تماشاگران/ ویدیو

 

تگ ها


جواد خیابانی فوتبال ایران یادداشت اختصاصی یادداشت‌های اختصاصی استقلال الکویت استقلال-الکویت لیگ برتر خلیج فارس AFC Champions League فوتبال