به دام اسرائیل‌ستیزی قلابی نیفتید

سید عبدالجواد موسوی شاعر و روزنامه ن ......

سید عبدالجواد موسوی
شاعر و روزنامه نگار

به گزارش مدال به نقل از فرهنگستان فوتبال:ماجرا چندان هم پیچیده نیست، اما در این سال ها پیچیده شده. ما در مقابل تیم های ورزشی سرزمین اشغالی حاضر به مسابقه نمی شویم چرا که مسابقه دادن با این تیم ها را نوعی مشروعیت بخشیدن به یک رژیم نامشروع می دانیم. در این که هویت انقلاب ما با عدم رسمیت بخشیدن به اسرائیل گره خورده است، جای هیچ شک و شبهه ای نیست. بالاترین مقامات رسمی کشور بارها و بارها به صراحت و با قاطعیت رژیم اشغالگر صهیونیستی را جرثومه فساد خوانده و بخش اعظمی از ناامنی های خاورمیانه را محصول توطئه های این رژیم دانسته و یکی از وظایف جمهوری اسلامی را مبارزه با این رژیم برشمرده اند.

در ورزش اما از این صراحت و بی پروایی هیچ نشانی نیست. ما در مقابل ورزشکاران اسرائیلی حاضر نمی شویم، اما به جای اینکه اعلام کنیم علت این عدم حضور چیست، بهانه های عجیب و غریب می آوریم. رایج ترین این بهانه ها مصدومیت ورزشکاران ایرانی است؛ چرا؟ مگر نه اینکه سردمداران نظام جمهوری اسلامی به مبارزه با اسرائیل فخر می فروشند؟ مگر نه اینکه روی موشک هایمان به صراحت می نویسیم قصد نابودی اسرائیل را داریم؟ مگر نه اینکه با برپایی کنفرانس علیه هولوکاست برای خودمان دردِ سر درست می کنیم و هزینه های بسیاری برای مملکت می تراشیم؟ پس چرا در میادین ورزشی اینقدر منفعلانه عمل می کنیم و به جای ابراز صریح عقایدمان، بهانه های بچه گانه ای مثل مصدومیت را وسط می کشیم؟ اگر چنین کنیم تحریم می شویم؟ برای همیشه از مسابقات ورزشی حذف می شویم؟ خب بشویم! مرگ یک بار، شیون هم یک بار. چطور در زمینه اقلام دارویی و هواپیمایی و صنعتی تحریم می شویم و بازهم با صدای بلند می گوییم این تحریم ها عزم ما را در راه رسیدن به آرمان های بلند انقلاب راسخ تر می کند، اما به ورزش که می رسیم آسّه می رویم و آسّه می آییم که گربه شاخمان نزند! این یکی هم روش.

اصلاً ورزش قهرمانی کجای نیازهای اولیه ما قرار دارد که باید این همه محافظه کاری به خرج دهیم؟ این سیاست های یک بام و دو هوا، بیش از آنکه نشانگر جدیت ما در مبارزه با رژیم اشغالگر صهیونیستی باشد، بر شمار تناقض های بی شمار ما می افزاید و به گسترش ریاکاری و دروغ مدد می رساند.

دست از طعنه و کنایه بردارم؛ بی تعارف، ما دو راه بیشتر نداریم: یا دست از بچه بازی برداریم و صریح و قاطعانه چنان که بزرگان قوم مواضعشان را درباره اسرائیل بیان می کنند، در میادین ورزشی حاضر شویم و تبعات آن را هرچه هست بپذیریم، و یا اینکه اگر قرار است مصلحت اندیشی کنیم، درست و حسابی از عقلمان کار بکشیم. تحریم حاج صفی و شجاعی به بهانه بازی در مقابل اسرائیل نه تنها کار عاقلانه ای نیست و با مصلحت و تدبیر نسبتی ندارد، بلکه عین بی تدبیری و بی صلاحی است. این دو بزرگوار وقتی در یک تیم خارجی بازی می کنند، اگرچه شأن و شخصیتشان با هویت ایرانی شان گره خورده و از سر اختیار و یا از سر اضطرار باید به خیلی چیزها پایبند باشند، اما آنها در هنگام بازی فوتبال، نماینده نظام جمهوری اسلامی نیستند. بی خود و بی جهت یک اتفاق پیش پا افتاده را بدل به یک موضوع پیچیده سیاسی نکنید که فردا از حل آن دربمانید؛ اصلاً به روی مبارک هم نیاورید.

آنها در یک تیم خارجی بازی می کنند و مثل بقیه بازیکنان آن تیم مقابل یک تیم دیگر بازی کرده اند؛ فقط همین. بدون شک، دیگر بازیکنان پانیونیوس اگرچه در کنار حاج صفی و شجاعی با اسرائیلی ها بازی کرده اند، اما هیچ کدامشان مدافع کشتار مردم غزه و کرانه باختری نیستند. چنان که حاج صفی و شجاعی نیستند. آنها فقط فوتبال بازی کرده اند، همین. دیگر اینکه ما سال هاست در میادین ورزشی به صراحت نگفته ایم چرا در مقابل ورزشکاران اسرائیلی حاضر به مسابقه نیستیم. همان مصلحتی که ما را وامی دارد حقیقت را بر زبان نیاوریم، اینجا هم می تواند به کار بیاید. بالاخره ما یا به مصلحت اعتقاد داریم یا نداریم. اگر اعتقاد داریم -که ظاهراً داریم، خیلی هم داریم، که اگر نمی داشتیم مجلس تشخیص مصلحت راه نمی انداختیم- خب بر اساس همان اعتقاد عمل کنیم. اگر هم اعتقاد نداریم، برای شهروندان جمهوری اسلامی قانونی تصویب کنیم که در هیچ شرایطی حق ندارند با شهروندان رژیم اشغالگر صهیونیستی چهره به چهره شوند. البته من معذوریت های دوستان وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال را خوب می فهمم. بندگان خدا از بیم آنکه مبادا به طرفداری از اسرائیل متهم شوند، هول شده اند و بیانیه صادر کرده اند؛ اما باید حواسشان را جمع کنند که دوستان خودارزشی پندار، با یک بیانیه و اعلام موضع راضی نمی شوند. اگر قرار به جلب رضایت آنهاست، تا فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش یک کنفرانس علیه صهیونیست ها و نقش آنان در ورزش برگزار نکنند، آرام نخواهند نشست. تازه خوب موقعیتی هم گیر آورده اند برای انتقام گیری از شجاعی که زبان درازی هم دارد و گاهی حرف هایی می زند که نباید بزند.

غرض اینکه معذوریت ها و محدودیت ها کاملاً قابل درک هستند، اما از دولتی که دعوی تدبیر و خردورزی دارد انتظار مدبرانه عمل کردن -آن هم در چنین موقعیتی- توقع زیادی نیست.

 

تگ ها


اخبار روز فوتبال