بچه یتیمی به نام تیم‌ملی!

در فاصله ۳ ماه به بازی بعد تیم‌ملی در مرحله مقدماتی جام‌جهانی، نیمکت تیم‌ملی پرحاشیه‌تر از قبل است....

بچه یتیمی به نام تیم‌ملی!

به گزارش خبرنگار مدال، نه مشخص شد ویلموتس جدا شده و نه معلوم شد واقعا فدراسیون در حال مذاکره با برانکو است!
امروز بیش از دو هفته از شکست مقابل عراق گذشته است. شکستی که با توجه به باخت در بازی مقابل بحرین و رفتارهای سرمربی (که به نظر می‌رسد باید او را مستعفی بدانیم) دور از ذهن نبود. درباره باخت تیم ملی ساعت‌ها بحث شد، میلیون‌ها هشتگ ویلموتس و کی‌روش و مسعود شجاعی در شبکه‌های اجتماعی ترند شد و بازهم دوقطبی کی‌روش-ویلموتس به تیتر اول رسانه‌ها تبدیل گشت اما مسئله مهم بلاتکلیفی فعلی تیم ملی است. 

نیمکت پرحاشیه!
بیایید وضعیت ویلموتس را بررسی کنیم. یک مربی که در نگاه اول اصلا کارنامه موفقی نداشت اما به دلیل کاراکتر بین‌المللی و تجربه‌اش برخلاف سن نه‌چندان بالا، گزینه چندان بدی به نظر نمی‌آمد. قطعا ویلموتس از لحاظ اعتبار در حد دستیار اول فرگوسن نبود اما به دلیل نیاز به تغییرات، خصوصا در زمینه فلسفه تیم ملی از او استقبال خوبی به عمل آمد. ویلموتس شروعی طوفانی داشت و همه‌چیز بر وفق مرادمان بود اما باخت مقابل بحرین بحران کوچکی در تیم ملی ایجاد کرد که در ادامه بزرگتر شد. مهم‌تر از هر چیزی که آینده کاری ویلموتس را تیره و تار کرد رفتار او در مواجهه با پرداخت دستمزدش بود. رفتاری که شاید مودبانه‌ترین لغتی که برای توصیف آن می‌شود استفاده کرد «گروکشی» است! او با این کار خود عملا حمایت طرفدارانش را از دست داد زیرا رفتار او مصداق بارز بی‌اهمیت بودن شغلش بدون پول بود و حالا کسی ذره‌ای شک ندارد که او علاقه چندان زیادی به تیم ملی ندارد و انگار قراردادش، زنجیری به پای او بسته تا از ایران جدا نشود. پروازی بودن او و بازیکنانی که به تیم دعوت می‌کند را کنار بگذارید، آیا اصلا می‌توان او را با بروز چنین رفتارهایی دوست داشت؟

جدایی ویلموتس از یوزها
حالا به بررسی یک مسئله مهم می‌پردازیم. آیا جدایی ویلموتس در شرایط فعلی به صلاح است؟ ایران هنوز می‌تواند به طور مستقیم و به عنوان تیم اول صعود کند زیرا با رقیبانش بازی مستقیم دارد اما سبک بازی تیم ملی در ۲ بازی آخر جوری بوده که هواداران اطمینان چندانی به کسب برتری در تهران مقابل حریفان نداشته باشند. بیاید تصور کنیم با ویلموتس شانسی نداریم و هزینه اخراج او را هم تمام و کمال می‌پذیریم، چه گزینه‌ای پیش رو داریم؟
واقعیت این است که گزینه‌ در دسترس مناسب ایرانی وجود ندارد و باید به گزینه‌های خارجی فکر کرد. اگر شایعات درست باشد و برانکو را گزینه اصلی بدانیم باید نظرات مثبت و منفی را کنار هم گذاشت. موافقان می‌گویند برانکو با فضای فوتبال ایران آشنا است و به دلیل سابقه‌اش می‌تواند در تیم ملی موفق باشد. مخالفان می‌گویند حضور برانکو بازگشت به عقب است و او اخیرا هم در الاهلی خوب کار نکرده.

عاقبت چیست؟
حالا که تمامی جوانب را در نظر گرفتیم به سوال اصلی می‌رسیم. تکلیف چیست؟ چرا کسی تصمیمی نمی‌گیرد؟ چرا مسئولین فدراسیون نه حمایت‌شان را اعلام می‌کنند و نه قطع همکاری را؟ چرا باید اخبار تیمی که نماینده ۸۰ میلیون نفر است در توئیتر منتشر شود و علاقه‌مندان به جای دریافت پاسخ سوال‌هایشان هاج و واج منتظر بمانند که در نهایت چه می‌شود؟ 
آقایان مسئول! تا دیر نشده فکری کنید. ما که عادت داریم به تصمیمات لحظه‌ آخری و بدون برنامه ریزی. تا بازی بعد تیم ملی بیش از ۳ ماه مانده اما عدم نشان دادن واکنش درست همانا و حذف تیم ملی در مرحله‌ای که تیم‌های درجه ۳ هم شانس صعود داشتند همانا!  

بیشتر بخوانید:

ویلموتس قراردادش را فسخ کرد!

 

تگ ها


تیم ملی ایران مارک ویلموتس کی‌روش گزارش اختصاصی یادداشت اختصاصی پرسپولیس استقلال ایران لیگ برتر خلیج فارس فوتبال