تحقیر سرطان؛ لعنتی من تسلیم نمی‌شوم!

داستان دوسرمربی که یکی تسلیم سرطان شد و دیگری روبه‌رویش ایستاد...

داستان دوسرمربی که یکی تسلیم سرطان شد و دیگری روبه‌رویش ایستاد

دوسال پیش ادگاردو بریزو اولین قربانی سرطان بود. وقتی روی نیمکت سویا نشست که باشگاه اسپانیایی با مونچی و خریدهای محاسبه‌شده‌اش در مسیر پیشرفت قرار داشت. روی نیمکت سویا نشست و آنها را به سهمیه لیگ قهرمانان اروپا هم رساند. دقیقا در روزهایی که رویای تجربه لیگ قهرمانان اروپا را داشت، خبر بد رسید؛ او مبتلا به سرطان پروستات شده بود. سرطانی که البته بریزو سعی در درمانش داشت و ترجیح داد مسیر عادی زندگی‌اش را در کنار درمان ادامه دهد؛ مربیگری در سویا، روزهای فوتبالی و هر آنچه قبل از پیدا شدن سروکله سرطان تجربه کرده بود. اما سرطان دست‌بردار نبود. روند درمان و اثرات داروها، او را ضعیف‌تر کرد. آنقدر ضعیف که نتایج بد از راه برسند و مدیران سویا بدون هیچ مصلحت‌اندیشی‌ای او را اخراج کنند. بریزو، چندماه بعد سر از آتلتیکوبیلبائو در آورد، اما آنجا هم دوام نیاورد و اخراج شد تا این روزها شانس‌اش برای زندگی دور از سرطان و یک زندگی عادی را در پاراگوئه دنبال کند؛ روی نیمکت تیم ملی این کشور.

یکسال بعد از ماجراهای ادگاردو بریزو، حالا سرمربی اسپانیایی سویا پرده از بیماری‌اش برداشت. خواکین کاپاروس 63ساله بعد از برد تیمش در دیدار شب گذشته وارد کنفرانس مطبوعاتی شد و به همه گفت سرطان خون پیشرفته مزمن دارد. اما نمی‌خواهد سراغ درمان برود و قصد دارد تا آخرین لحظات از زندگی‌اش لذت ببرد. برخلاف بریزو که سرطان او را مجبور به کوچ اجباری به پاراگوئه کرد، کاپاروس می‌خواهد روی نیمکت سویا بقای بماند و بعد از هر مسابقه‌ای که در لالیگا روی نیمکت تیمش به برد می‌رسد، به بیماری‌اش پوزخند بزند و بگوید؛ لعنتی من هنوز زنده‌ام.