تیم های قدیمی و ریشه دار قربانی آقایان غیر فوتبالی!

قهرمان سابق جام حذفی در کنار قدیمی ترین و ریشه دار ترین باشگاه ایران امروز در باتلاقی که سال ها پیش با رفتارهای کورکورانه عده ای افراد خارج از گود فوتبال به سمت و سوی بحران کشیده شدند، دیگر هیچ نشانه ای از گذشته خود ندارند ......

قهرمان سابق جام حذفی در کنار قدیمی ترین و ریشه دار ترین باشگاه ایران امروز در باتلاقی که سال ها پیش با رفتارهای کورکورانه عده ای افراد خارج از گود فوتبال به سمت و سوی بحران کشیده شدند، دیگر هیچ نشانه ای از گذشته خود ندارند.
چندین سال از آن جابجایی های معروف و جنجالی می گذرد؛ در آن روزهایی که اهالی فوتبال بر سر خود می کوبیدند که ورودتان به فوتبال بر اساس اتفاقاتی غیر فوتبالی است، چه کسی اهمیت داد؟ چه کسی برایش تاریخ فوتبال ایران مهم بود؟ در آن دوران شیرین مدیریت علی کفاشیان بر فدراسیون فوتبال، متولی این ورزش نمی توانست آینده تاریک این باشگاه ها را متصور شود؟
روزها و شب های در انواع و اقسام برنامه های تلویزیونی و رادیویی و رسانه های خبری نشست ها و میتینگ هایی برای جلوگیری از این اتفاق رخ می داد؛ اما چه حاصل؟ آنهایی که چشمانشان را به سوی دیگری دوخته بودند، چگونه می توانستند باور کنند که با احساساتی گذرا روزهایی تلخ و نا امید کننده را برای فوتبال ایران بوجود خواهند آورد؟
باشگاه های بزرگی همانند پرسپولیس و استقلال سال هاست که در تامین هزینه های خود گرفتار اند! چه رویایی می پنداشتند که با ورودشان خواهند توانست برنامه های اقتصادی جیب اندوزی شان را اجرایی کنند! مردم بهانه بودند، همه ما می دانیم که مردم در این امر دخیل نبودند، افرادی که تنها برای آوردن نام خود بر روی زبان ها و بازی های انتخاباتی وارد گود شده بودند امروز کجای این فوتبال حضور دارند؟ مقصودتان در نهایت چه بود؟
پاس را به کجای این جاده پر فراز نشیب به گل نشاندید که دیگر حتی اسمی از آن نیست! فاصله آباد و آوار تنها یک تصمیم است! همدان امروز لذت مند است که در استادیوم های خالی از سکنه اش، عذاب وجدان متلاشی شدن پاس را در دل خود می بیند؟ خیر! مردم از همان ابتدا هم مسیرتان نبودند!
راه آهن، باشگاه قدیمی لوکوموتیو رانان ایران با بیش از 80 سال قدمت را چه کردید؟ تاسف دیگر نمی توان خورد، باید به قول محمد مایلی کهن برای این فوتبال گریه کرد، باید گریه کرد از مرگی که در اوج شکوفایی برای باشگاه هایمان رقم زدید، کفاشیان امروز نباید در جایگاه پاسخگویی قرار بگیرد تا آنچه را که برای نابودی فوتبال اجازه اش را صادر کرد، حداقل یک عذر خواهی کند؟
صبا باتری را حتما به یاد دارید؟ اوج صبا با علی دایی و هوادارانی که آرام آرام با موفقیت های آنان در رقابت های حذفی مشتاق به حضور در ورزشگاه ها شده بودند را چطور؟ آن هواداران در چه شرایطی با پای خود راهی استادیوم ها می شدند؟ امروز آیا صبا در قم حتی پرندگان را به عنوان حامی خود می بیند؟
چرا می خواستیم به اجبار و برای افکار کاملا ناشیانه خود، استان ها را صاحب باشگاه کنیم؟ مگر استان قم برای صبا رنجی را حاصل شده بود که یک شبه می بایست صاحب چنین باشگاه بزرگی شود؟ همدان چقدر در افتخارات و روزهای سخت پاس سهیم بود که نام خود را به دوش این باشگاه بزرگ بست؟ شهر ری چرا می بایست متولی لوکوموتیو رانان باشد در حالی که اصلا میلی به این تیم نداشت؟
حالا شاید با وجدانی راحت خوابیده باشید،البته که  وجدان های بیدار هرگز نمی خوابند! از هر دری به این مبحث نگاه می کنیم قصور را شاهد هستیم، چقدر بی مهرانه و ناباورانه زخمی بر سینه فوتبال کشور خود گذاشتیم، البته تقصیری شاید متوجه آنان نباشد! آنها فکر می کردند فوتبال همان چیزیست که در کوچه ها با توپ های پلاستیکی بازی می کردیم! آنها فوتبال را نمی دانستند.
راه آهن و صباباتری در انتهای لیگ دسته یک کشور، جان می دهند سقوطشان حتمی خواهد بود، ربطی به تاکتیک ها ندارد، مهدی پاشازاده و محمد مومنی در این میان تنها برای دیرتر جان دادن این دو باشگاه می دوند، چرا که ضربه دردناک و مرگ آور به این تیم ها سال ها پیش زده بود و امروز آخرین نفس هایشان را شاهد هستیم!
در آن روزها چنین زخمی را بر آنها وارد کردید، آیا فکر نمی کنید حداقل برای جبران آنچه که خود بر سرشان آوار کردید امروز دینی بزرگ را بر گردن دارید تا حداقل مقداری از ناکامی تلخ این باشگاه بکاهید؟

تگ ها


اخبار روز لیگ برتر خلیج فارس فوتبال