حجازی، تقوی و یزدانی چه می گویند؟/ ایران بهشت دلال ها/ ده برابر قیمت!

مربیان و بازیکنانی که دنیای فوتبال را دیده اند و آن را تجربه کرده اند می دانند که در ایران ده برابر پول می دهیم و یک دهم کار می خواهیم....

چشم هایش را ریز کرد و دستش را بالا برد، حجازی صدایش را صاف کرد و گفت: آقای فتح الله زاده من از کرواسی بازیکن می آورم با صد هزار دلار، تازه بهترین هایشان صد هزار دلار هستند، نمی خواهد هر چه مربی و ایجنت ها درخواست می کنند را انجام دهید، قیمت ها این نیست. 

تقوی: دستیار مربی 5 یا 6 هزار دلار حقوقشان است
محمد تقوی اعلام کرد که می توان برای دستیاری از مربیانی انگلیسی در فوتبال ایران استفاده کرد با ماهی 5 یا 6 هزار دلار! مربیان بسیار بسیار خوبی هم هستند و چون در بیرون از انگلستان مالیات نمی دهند، این پول برایشان بسیار با ارزش است. به دلیل سیستم فشرده و سخت آموزشی که در انگلیس وجود دارد، این مربیان از کیفیت بسیار بالایی هم برخوردارند. من که دلال نیستم قیمت ها را چند برابر کنم و بعد از روی قرارداد آنها پول بردارم. 

یزدانی: مربیان ده هزار دلار حقوق می گیرند
داریوش یزدانی می گوید: خوزه ریس یک مربی مکزیکی است که در کلمبیا و آرژانتین بازی کرده و به همراه تیم جوانان مکزیک نایب قهرمان جهان شد و دو قهرمانی مکزیک را هم کسب کرده است اما فقط ماهانه ۱۰ هزار دلار دریافت می‌کند. نیویورک سیتی چند سال قبل دستیار گواردیولا در بارسلونا را به عنوان مربی به خدمت گرفت و بعد از رفتن پاتریک ویرا، او سرمربی این تیم شد. دستمزد او ماهانه ۸ هزار دلار است. مربیان داخلی ما به دلیل نبود سیستم آموزش صحیح در حد این مربیان نیستند. 

گواردیولا: اگر این کار را نکنم خیانت کرده ام
چند روز قبل گواردیولا در واکنش به سوالی مبنی بر این که چرا به جای تمرکز بر قهرمانی منچسترسیتی، روی تیم‌های پایه باشگاه کار می‌کند و به مربیان گیر می‌دهد، گفت «اگر این کار را نکنم خیانت کرده‌ام. » سرمربی قطر قبل از حضور در فوتبال این کشور ارزشی در حدود ۱۰۰ هزار دلار داشت اما او اکنون قیمتی چند میلیون دلاری دارد. چرا ما به این سمت و سو نرویم.

ده مربی صد هزار دلاری بهتر از یک مربی یک میلیون دلاری است
به نظر می رسد پول های دولتی و توهم بزرگی آنقدر در فوتبال ما نفوذ کرده که متوجه نمی شویم به جای مربیان یک میلیون دلاری باید ده مربی صد هزار دلاری بیاوریم و ساختار کل تیم های خودمان در رده های پایه و اصلی درست کنیم. فوتبال ما در بخش سخت افزاری اصللا در حد مربیان چند میلیون دلاری نیست . 

5 تا 7 برابر پول برای خرید می دهیم، باور می کنید؟
در بعد بازیکن خریدن هم ماجرا همینگونه است، بازیکنان تیم امید و بازیکنان صد هزار دلاری زیادی هستند که وقتی به ایران می رسند با 5 تا 7 برابر قیمت خریداری می شوند در حالی که در بالاترین حالت آنها ماهی 8 یا 9هزار دلار باید حقوق بگیرند. با این توضیح اما چون کسی از جیبش نمی خواهد پول بدهد و یا از گاو صندوق دولت این پول ها پرداخت می شود یا از پیش خور آینده، در نتیجه همه چیز شکل غیر اقتصادی به خود می گیرد. 

مربیان ما رستوران دار هستند!
دوباره به حرف های گواردیولا دقت کنید، او برای تیم های پایه بیشتر از تیم اصلی وقت می گذارد چون منچستر سیتی با این روش آینده اقتصادی و فنی بهتری دارد . گواردیولا چند میلیون دلار پول می گیرد تا همین نکته را بسازد، تا از صبح تا شب تمام رده های پایه را کنترل کند و برنامه تمرین بدهد و کاری کند که تیم امید و جوانان منچستر سیتی پر از قدرت و توان باشد هر لحظه اراده کنند ظرف دو روز بازیکن امید جای بازیکن بزرگسال را بگیرد و نیازی به هماهنگی زیاد نداشته باشد چون به همان روش و با همان مربی تمرین کرده است. اینجا اما ماجرا اینگونه است که مربیان یک ساعت و نیم تمرین می دهند و بعد یا رستورانداری می کنند، یا جواهر فروشی و ...

سیستم دولتی و بهشت دلال ها!
ما آنقدر خودمان را بزرگ می‌بینیم که فقط دنبال مربیان چندین میلیون دلاری هستیم؛ در حالی که در جهان که هیچ، بلکه در آسیا هم جزو چهار تیم برتر نیستیم. شاید با بریز و بپاش یک تیم در یک سال بتوان بیش از 60 مربی به فوتبال ایران آورد و آموزش پایه ای را در همه رده ها آغاز کرد اما سیستم و بی خیالی دولتی اجازه چنین رشد عمیقی را به فوتبال ایران نمی دهد. روی تردمیل در حال دویدن هستیم و اینجا را کرده ایم بهشت مدیران برنامه و دلال ها و وکلای بین المللی!

بیشتر بخوانید:
ابوالقاسم‌پور: جایگزینی برای کالدرون وجود ندارد پس باید برگردد

یزدانی: پرداخت حقوق استراماچونی توسط مجیدی؟ شرم‌آور است!

 

تگ ها


فوتبال ایران یادداشت‌های اختصاصی یادداشت اختصاصی فوتبال