داستان اسکار تابارز؛ پیرمردی بزرگ‌تر از سوارز و کاوانی

اسکار تابارز، با تجربه 200بار نشستن روی نیمکت اروگوئه، مستمرترین سرمربی تاریخ مسابقات ملی شد...

اسکار تابارز، با تجربه 200بار نشستن روی نیمکت اروگوئه، مستمرترین سرمربی تاریخ مسابقات ملی شد

برخلاف پیرمرد عصابه‌دستی که حالا در تمام دنیا شناخته شده، اسکار تابارز در دوران بازی یک مدافع بسیار معمولی بود که دوران فوتبالش از بازی در باشگاه‌های کوچکی مثل بلاویستا و فونیکس و پوئبلا فراتر نرفت. اما داستان مدافع اروگوئه‌ای تازه از روزی آغاز شد که کفش‌هایش را آویخت و شروع به مربیگری کرد. سال 1987 برای اسکار تابارز رویایی پیش رفت. قهرمانی با پنارول اروگوئه در جام لیبرتادورس آمریکای جنوبی نشان داد که مدافع بی‌کیفیت باشگاههای اروگوئه‌ای در دنیای مربیگری حرف‌های بزرگ‌تری برای گفتن دارد. یکسال بعد از این قهرمانی وقتی برای اولین بار در سال 1988 روی نیمکت تیم ملی اروگوئه نشست، مخالفان زیادی احاطه‌اش کرده بودند که ستاره‌های آن زمان تیم مانند انزو فرانچسکولی و دنیل فونسکا را بزرگتر از مربی تیم می‌دانستند. اما اروگوئه تابارز به فینال کوپاآمریکا رسید و تنها در فینال بود که مغلوب برزیل میزبان و جو وحشتناک ماراکانا شد.

از آن روزها تا شب گذشته که اروگوئه در ضربات پنالتی مغلوب پرو شد، اسکار تابارز 200بار روی نیمکت لاسلسته نشسته است. پیرمردی که پا در 72سالگی گذاشته و با وجود بیماری گیلن باره (سندرم اختلال سیستم ایمنی اعصاب) که از ایستادن و حرکت کردن ناتوانش کرده، تیمش را هدایت می‌کند. اروگوئه بدون کاوانی، سوارز، گودین و تمام ستاره‌های دیگرش باز هم به عنوان تیم‌ملی اروگوئه شناخته می‌شود، اما لاسلسته بدون پیرمردی که عصازنان تیمش را کوچ می‌کند، هویت اروگوئه را نخواهد داشت.

بیشتر بخوانید: 

سرمربی اروگوئه پس از شکست: بهانه‌ای ندارم