داستان زندگی اسطوره اینترمیلان؛ فوتبال ما را در کنار هم نگه داشت

ساندرو ماتزولا، بازیکن با سابقه اینترمیلان که در ۱۷ سال فوتبال حرفه‌ای خود تنها لباس اینتر را بر تن کرد از داستان زندگی‌اش می‌گوید....

سبیل خاص، مدل موهای خاص‌تر و سبک بازی بسیار خاص‌تر. او هافبک-مهاجمی کم‌اشتباه بود و در دوران اوج کاتاناچیو توانست افتخاراتی برای اینتر بیافریند که هواداران نرآتزوری با غرور از دستاوردهای «ایل بافو» بگویند. 
فرزند والنتینو ماتزولا، یک هفته بعد از امضای قرارداد پدرش با تورینو به دنیا آمد و از همان کودکی زندگی‌اش تراژدیک بود. والنتینو در حادثه سقوط هواپیمای تورینویی‌ها درگذشت تا ساندروی کوچک صدمه روحی شدیدی ببیند. والدین ساندرو ۴ سال پس از تولدش از هم جدا شده بودند و او پیش پدرش رشد کرده بود. ساندرو بعدها به گازتا گفته: اصول اولیه فوتبال برای همه بازیکنان یکسان است و پدرم همه را به من یاد داد. به او مدیونم اما مدت زمان کمی در کنار هم بودیم.
شاید فوت ماتزولای پدر و خشمی و انرژی که به ماتزولای پسر منتقل شده بود باعث شد تا او پله‌های ترقی را به سرعت طی کند و به همراه برادر فروچیو در سال ۱۹۶۰ ا اینتر قرارداد ببندد.
ساندرو می‌گوید: روزی بنیتو لورنزی که از بازیکنان سابق اینتر و دوست پدر بود به خانه ما آمد و به مادرم گفت اجازه دهد به میلان برویم و در مراسم شروع بازی در کنار بازیکنان وارد زمین بازی شویم. جوزپه مه‌آتزا هم پس از حادثه هواپیمایی به ما بسیار کمک کرد. بنابراین من و برادرم لباس اینتر را بر تن کردیم و در کنار بازیکنان وارد بازی شدیم. با برد اینتر ۱۰ هزار لیر و با مساوی ۵ هزار لیر جایزه می گرفتیم و این پول کمی برای خانواده ما نبود.
تمام این مسائل دست در دست هم دادند تا ۱۲ سال پس از آخرین حضور ماتزولای پدر، یک ماتزولای دیگر در سری‌آ بازی کند. اولین بازی برای اینتر هلنیو هررا، مقابل یوونتوس در سال ۱۹۶۱. ماتزولا می‌گوید: ازهمان روز اول فشار زیادی روی من بود و همه انتظار داشتند مانند پدرم باشم. من مثل او استعداد نداشتم و می‌خواستم به دلیل نظرات بد برخی هواداران، فوتبال را کنار بگذارم.
در ۲۰ سالگی اولین بازی‌اش برای تیم ملی را انجام داد. سبک بازی‌اش شبیه کنی دالگلیش بود و از بدنش به عنوان سپر استفاده می‌کرد. در کنار لوئیس سوارز، آرماندو پیچی و چیچو فاکتی بازی می‌کرد و توانست علاوه بر تجربه‌اندوزی، قهرمانی هم به دست بیاورد. او مهاجمی باهوش بود که سبک بازی‌اش با پدرش متفاوت بود و به همین دلیل باید تلاش بیشتری می‌کرد تا ثابت کند پسر ماتزولا توانایی‌های زیادی دارد. در دوران کم افتخار ایتالیا توانست به همراه این تیم قهرمان یورو ۶۸ شود و برخلاف برادرش که هر سال تیم عوض می‌کرد، ۱۷ سال برای اینتر بازی کرد. می‌گویند شبیه‌ترین بازیکن به او روبرتو فرمینیو است که با هوش و سرعت خود در لیورپول می‌درخشد.
او در سال ۲۰۱۴ در گفت و گو با شبکه رای گفت: از طریق فوتبال به پدرم نزدیک شدم. شاید اگر درس می‌خواندم می‌توانستم به پست یا مقامی برسم اما آرامش حالا را نداشتم. فوتبال ما را در کنار هم نگه داشت.

بیشتر بخوانید:

حمایت تیستو از اینترمیلان؛ برترین DJ دنیا لباس اینتر می‌پوشد!

 

تگ ها


یادداشت اختصاصی یادداشت‌های اختصاصی ساندرو ماتزولا جوزپه مه‌آتزا اینتر میلان سری آ فوتبال