درباره سروش رفیعی؛ عزیزم و یک لحن بیزار کننده

سروش رفیعی به هنگام مصاحبه در رابطه با وضعیت خود در پرسپولیس مقابل ساختمان این باشگاه از لحن عجیبی برای خطاب قرار دادن ایرج عرب استفاده کرد....

سروش رفیعی به هنگام مصاحبه در رابطه با وضعیت خود در پرسپولیس مقابل ساختمان این باشگاه از لحن عجیبی برای خطاب قرار دادن ایرج عرب استفاده کرد.

سروش رفيعي، عزيزم، هميشه فقط شيوا صحبت كردن و تقصير را گردن اين و آن انداختن جواب نمي‌دهد.

سایت مدال/ لحن سروش رفيعي هنگام مصاحبه جلوی ساختمان باشگاه پرسپوليس بيزاركننده است. او مي‌كوشد خشمش را پشت پرده‌اي از طنازي و مزه‌پراني پنهان كند، اما حاصل كار نااميدكننده از آب در آمده؛ رفيعي مدام تكرار مي‌كند: «آقاي عرب، عزيزم، ممنون كه باز هم تكليف ما را مشخص نكردي، ممنون كه امشب هم راحت مي‌خوابي، دلم برايت تنگ مي‌شود عزيزم...» و البته شايان مصلح هم در نقش پامجلسي يكسره به سخنراني بي‌نمك دوستش مي‌خندد. هرچند زیاد طول نکشید تا دلیل اصلی بلاتکلیفی آنها روشن شود؛ گویا آقا سروش برای فسخ، ششصد میلیون ناقابل از قرارداد فصل بعدش را جرینگی می‌خواهد و دوست عزیزمان شایان مصلح هم شرط کرده نصف پولش را بگیرد و برود.

از اين دو نفر بدتر اما، هواداراني هستند كه بي‌وقفه قربان صدقه این جماعت مي‌روند و فضا را براي تاخت‌وتاز آنها فراهم مي‌كنند. شايد لازم است يك نفر به شماره هفت مازاد پرسپوليس بگويد سروش رفيعي، عزيزم، شايد همان زماني كه در مسیر فرودگاه استانبول ويديو ضبط كردي و بيخود و بي‌جهت مديرعامل باشگاه را در هم كوبيدي بايد فكر معطل شدنت را هم مي‌كردي. ايرج عرب عيب و ايراد زياد دارد و در پرسپوليسي كه واقعا متعلق به مردم باشد، گزينه صد هزارم مديرعاملي هم نيست؛ اما در ماجراي حذف شما چه گناهي داشت كه هزاران هوادار چشم‌بسته و دهان‌باز را بر سرش آوار كردي؟ سروش رفيعي، عزيزم، شما اگر جاي مديرعامل بودي چه مي‌كردي؟ بودجه جذب مهاجم خارجی را بابت کار نکرده تقدیم دو تا «باتعصب» می‌کردی که یک امضا بزنند و بروند دوباره از تیم جدیدشان پول بگیرند؟

سروش رفيعي، عزيزم، هميشه فقط شيوا صحبت كردن و تقصير را گردن اين و آن انداختن جواب نمي‌دهد. يك وقت هم شايد يك درصد يك نفر با خودش فكر كرد آيا در كنار گذاشته شدن شما از فولاد هم ايرج عرب مقصر بود؟ آيا نيمكت‌نشيني مطلق‌تان در نيم‌فصل گذشته هم تقصير مديرعامل سرخ‌ها بود؟ فاجعه الخور چطور؟ در تيم ملي چرا به جايي رسيديد كه سرمربي حتي نگاه‌تان هم نمي‌كرد؟ چطور مي‌شود شما جلوی السد فقط دو دقيقه فرصت بازي پيدا كني و در همان زمان كوتاه با بازی الکی نمایشی توپي لو بدهي كه در نهايت منجر به تنها گل تيم رقيب بشود؟ يعني هيچكدام از اينها تقصير خودت نيست؟ سروش رفيعي، عزيزم، كمي هم ديده فروبر به گريبان خويش؛ حتي اگر لشكر سينه‌چاكان فضاي مجازي، بدون كوچكترين تفكري گوش به فرمان شما براي حمله به اين و آن باشند. سروش رفیعی، عزیزم!

*رسول بهروش

اخبار مرتبط:
پایان شایعات؛ رفیعی به استقلال نمی‌رود
رفیعی: آقای عرب؛ عزیزم، قشنگم، خداحافظ!