دربی آذربایجان بی رمق تر از دیدارهای درجه دو تراکتور!

تراکتوری ها صرفا با کل کل به استادیوم می روند و هر چه قدر دیداری کل کل زیادی داشته باشد تماشاگران زیادی به استادیوم خواهد آمد و در دربی آذربایجان تراکتوری ها رقیب و حریفی برای کل کل نمی بینند تا به استادیوم بروند...

تراکتوری ها صرفا با کل کل به استادیوم می روند و هر چه قدر دیداری کل کل زیادی داشته باشد تماشاگران زیادی به استادیوم خواهد آمد و در دربی آذربایجان تراکتوری ها رقیب و حریفی برای کل کل نمی بینند تا به استادیوم بروند

 

مدال-حیران حیدری

سال 88 تراکتورسازی به لیگ برتر صعود کرد و جشن صعود تراکتوری ها همزمان با جشن های خیابانی انتخابات برگزار شد. تبریز تنها میزبان این جشن بود ولی چند ماه طول کشید تا این جشن فراتر از یک شهر و استان و بلکه در بیش از نیمی از کشور جا افتاد و اکنون تراکتور متعلق به تبریز نبوده و تیم تمام تورک زبانان ایران است.
سال 88 اگر جای تراکتور، ماشین سازی و یا حتی گسترش فولادی که متاسفانه دیگر وجود ندارد! به لیگ برتر صعود کرده بود الان شرایط مشابه با تراکتور رو داشت و تراکتور نیز نقش آسانسور لیگ برتر تا لیگ دو را به جای ماشینایفا می کرد و به هر حال تراکتور امروزی تراکتوری است با 100 هزار تماشاگر و بیش از 30 میلیون هوادار فقط در ایران!
فلش بکی به فوتبال تبریز در سه دهه گذشته میزنیم و اینکه جوانان آن سال روایت می کنند که ماشین سازی هواداران زیادی نسبت به تراکتور داشت و باغشمال 20 هزار نفری پیر تبریز میزبان 25 هزار تماشاگر بود و اینکه تعداد تراکتوری ها در خوشبینانه ترین حالت به یک چهارم آن نیز نمی رسید .حال سئوالی که به ذهن میرسد این است که هواداران ماشین سازی حالا کجا هستند؟
واقعیت این است که هواداران فوتبالی و حتی غیر فوتبالی آذربایجان با پشتوانه تعصب نسبت به زبان و محل زندگی خود جذب تراکتور شده اند و در همین حال از دیگر های تیم های آذربایجان نیز حمایت می کنند. تیم های چون والیبال تبریز و ارومیه، فوتسال تبریز و ورزقان و گسترش فولادی که در دیدار های حساس،حداقل بنیان دیزل را برایش پر میکردند ولی ماشین سازی به یکباره طفل ناتنی این بوم شد و دلیل اش آنچه هست به خود ماشین و ماشینچی ها ربط دارد نه هواداران فوتبال آذربایجان.

ماشین سازی سه سال پیش و بعد از 19 سال با رسول خطیبی به لیگ برتر بازگشت و با توجه به جایگاه رسول خطیبی در بین هواداران فوتبال آذربایجان توانست در روزهای سخت صعود به لیگ برتر بیش از 30 هزار تماشاگر را به بازی های لیگ یک بکشاند.صعود این تیم در دیداری که بیش از 40 هزار تماشاگر را در یادگار همراه خود می دید، نوید ظهور تراکتور دیگری را داد و انرژی بزرگ هواداری که ظهور کرده بود. سکوهایی که بوی رنگ نمی داد و فریاد یاشاسین آذربایجان بود .فریادی که تنها حامیان ماشین در صعود به لیگ برتر سر دادند.

صعود ماشین سازی به لیگ برتر آغاز جنگی بزرگ در فضای مجازی بود .ماشینچی هایی که خیلی زود خود را رقیب تراکتور دیدند و در کنار پرسپولیس و استقلال برای تراکتور کری خواندند و تیشه هایی که بر ریشه های رفاقت ها و حمایت ها زدند.جنگ مجازی ادامه داشت تا اینکه بازی های لیگ برتر آغاز شد و اطلاعیه های هواداری ماشینچی ها که خطاب به تراکتوری ها اعلام کردند به استادیوم نیایید تا برای خودمان جا داشته باشیم! یک خودزنی بزرگ که مدیران وقت ماشین سازی از کنترل این خودزنی هواداری غافل شدند.این گونه شد که ماشین سازی از تیمی درجه یک همچون تراکتور تبدیل به تیمی درجه دو و بدون هوادار شود. غفلتی که ماشین سازی یک عمر چوب آن را خواهد خورد.
اولین دیدار فرا رسید ولی از لشگر  مجازی سبزپوش تبریز در استادیوم خبری نبود تا آنچه جلوی دوربین رفت جمعیتی کمتر از 100 نفر که تا به امروز به جای افزایش به 20 تماشاگر کاهش یافته است. این یک تیم تبریزی بدون پشتوانه نام آذربایجان بود که چند ماه قبل با پشتوانه نام آذربایجان جشن صعود 40 هزار نفری گرفته بود.
تمامی این مطلب را آوردیم تا به عدم استقبال از دربی آذربایجان برسیم و اینکه به قول اکبر عکاس ( احبرعکاس - قدیمی ترین عکاس ورزشی تبریز ) "تراکتور حریفی در دیدار ندیدند که به استادیوم بیایند. تراکتوری ها صرفا با کل کل به استادیوم می روند و هر چه قدر دیداری کل کل زیادی داشته باشد تماشاگران زیادی به استادیوم خواهد آمد و در دربی آذربایجان تراکتوری ها رقیب و حریفی برای کل کل نمی بینند تا به استادیوم بروند"