در انتظار یک رنسانس دیگر

فوتبال ما یک پوست اندازی و در عین حال یک اقتدار دیگر همچون جام ملت های 96 امارات دیگر می خواهد....

فوتبال ما یک پوست اندازی و در عین حال یک اقتدار دیگر همچون  جام ملت های 96 امارات دیگر می خواهد.

مدال - حسین قدوسی

مایلی کهن تازه سرمربی تیم ملی شده بود و مهلت هشت ساله نداشت. منتقدان، انتخاب او را به رگبار بسته و شایعه شده بود از بستگان فائقی معاون سازمان تربیت بدنی است. با اقل امکانات، با قراردادی که نمی دانم رایگان بود یا چند صد هزار تومان، اما به کره شش گل زدیم، به عربستان سه گل و در نیمه نهایی با ناداوری و بدشانسی هر چه تمامتر به عربستان باختیم. کاپ اخلاق را گرفتیم، دایی آقای گل شد، خداداد بهترین بازیکن جام ملت ها و متعاقبا  مرد سال آسیا. کریم باقری، دایی و خداداد به بوندس لیگا رفتند، مهدوی کیا، میناوند، باقری، استیلی، خاکپور، پیروانی و منصوریان اوج گرفتند و به فوتبال آسیا معرفی شدند، کریم باقری و خداداد و دایی ها هم اوج گرفتند و جوان های بسیاری همچون داریوش یزدانی، علی موسوی، نیما تکلیف و... جام ملت ها را در مستطیل سبز یا نیمکت تجربه کردند. با بازیکن سالاری مبارزه شد و.... 

عجب جامی بود. از آنجا بود که فوتبال به خانه ها رفت و از آنجا بود که بستر طلسم صعود به جام جهانی و مرد سال آسیا داشتن مکرر شکسته شد و.... 

عجب رنسانس و تحولی،  فوتبال ما یک پوست اندازی و در عین حال یک اقتدار دیگر همچون  جام ملت های 96 امارات می خواهد. یک رنسانس البته با بها دادن و سرمایه گذاری در فوتبال پایه و آوردن یک مربی بزرگ تر از کی روش. (حسین قدوسی)