در ستایش از آژاکس و یک نسل جذاب: دوست‌داشتنی‌های لعنتی!

دست‌نوشته‌ای در وصف جوان‌های آژاکس که با شور و اشتیاق خود هر حریفی را به زانو در می‌آورند....

دست‌نوشته‌ای در وصف جوان‌های آژاکس که با شور و اشتیاق خود هر حریفی را به زانو در می‌آورند.

بیاید تعدادی جوان را روی سرمان بگذاریم. این‌ها یک سری جوان معمولی نیستند.
این‌ها کسانی هستند که در زمانه خرید و فروش بازیکنان اروپایی (که رقم قراردادهایشان طعنه به قاچاق می‌زند!) توانسنتد لذت را بار دیگر به زمین چمن بیاورند. هرچند آن‌ها هم اسیر شهوترانی‌های مالی مدیران می‌شوند و سال بعد باید در باشگاه‌های مصرف کننده آن‌ها را دید اما بیاید تا نرفته‌اند روی سرمان بگذاریمشان! چگونه؟ فقط به بازیشان دقت کنیم و با دیدن تک تک دقایقی که به یکی اصلی‌ترین فلسفه‌های توتال فوتبال یعنی لذت بردن از فوتبال پایبند هستند کیف کنیم!
از شور و اشتیاق یک جوان ۱۹ ساله که کاپیتانشان است اما از حالا صغیر و کبیر صف کشیده‌اند تا او را از حلقوم یکدیگر بیرون بکشند لذت ببریم. خوشحال باشیم که می‌توانیم انگیزه تعدادی بازیکن را ببینیم که در تک تک لحظات عطش برد داشتند و با هر حمله به سمت دروازه حریف آن‌ هم در دقایقی که جلو بودند، لعنت و نفرین می‌فرستادند به هر حفظ توپ و وقت‌کشی تاکتیکی!
لذت ببریم از هارمونی بی بدیل ۱۱ نفره یک جماعت که کاملا مشخص است هنوز اسیر تبلیغات مجازی و اسپانسرینگ نشده‌اند و چشم بسته یکدیگر را پیدا می‌کنند. چون سال‌هاست کنار هم بازی می‌کنند. چون از ابتدا در آکادمی‌شان یاد گرفته‌اند فدای تیم شدن یعنی چه و تو نباید هر دقیقه چشم به داور بدوزی تا برایت ضربات ایستگاهی بگیرد. نباید اول ببینی خودت می‌توانی گل بزنی و اگر نتوانستی پاس بدهی. نباید با هر موقعیت درون محوطه دستت را به نشانه اعتراض بالا بگیری و از همه مهم‌تر نبایدخودت را ببازی... حتی وقتی هوادارانت را در خانه ناامید کردی. باید برای تک تک آن‌ها بجنگی و سربلندشان کنی. خواه حریف فاتح ۱۳ دوره لیگ قهرمانان باشد خواه فاتح ۸ دوره پیاپی لیگ سری‌آ. هوادارانت لیاقت خوشحالی دارند. آن‌ها عاشق شادی بعد گل و طرح لباس و تبلیغات رسانه‌ای تو نیستند! آن‌ها عاشق فلسفه تو هستند که روی زمین چمن برایشان طنازی می‌کنی! آن‌ها هوادار توتال فوتبال‌اند!
راستی! آقای آژاکس... من را هم یک هوادارت بدان!

علی رضایی