در ستایش از گواردیولا و جام‌های پرتعدادش؛ ذهن زیبا

پپ گواردیولا برای هشتمین بار قهرمانی یک لیگ داخلی را به دست آورد....

پپ گواردیولا برای هشتمین بار قهرمانی یک لیگ داخلی را به دست آورد.

طرفدار هر تیمی هستید، یک لحظه تصور کنید یکی از بازیکنان اسبقتان که فقط مدتی در تیم دوم باشگاه مربیگری کرده، هدایت تیم اصلی را به عهده بگیرد و اعلام کند نیازی به هیچکدام از اسطوره‌ها و بازیکنان بزرگ ندارد. چه آینده‌ای برای تیم محبوبتان متصورید؟ این شروع کار کار پپ روی نیمکت مربیگری بود.
بسیاری از طرفداران بارسلونا و شاید هواداران بی‌شمار گواردیولا که موجب اضافه شدن واژه‌ای به نام «پپ فن» به دایره لغات فوتبالی هستند طرفدار جاه‌طلبی و بلندپروازی او هستند اما چیزی که گواردیولا را از دیگر مربیان متمایز می‌کند فلسفه او برای بازی است. برای مورینیو که او هم مانند گواردیولا از بارسلونا کار خود را آغاز کرده «رسیدن به هدف با هر وسیله‌ای» فلسفه اصلی است و احتمالا به همین دلیل قسمت عظیمی از فوتبال‌دوستان محبوبیت کمتری نسب به پپ دارد زیرا پپ در وهله اول زیبایی فوتبال برایش اهمیت دارد. اصلا شاید به همین دلیل است در خیر و شر مربیان فوتبال گواردیولا در قسمت خیر قرار دارد و مورینیو در قسمت شر.
 پپ با تئوری  لاماسیایی خود به آلمان می‌رود، جام‌های متعدد داخلی می‌گیرد و در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان حذف شود اما تمام باشگاه‌های دنیا و شیوخ عرب حاضرند به پایش پول بریزند تا تیمشان «گواردیولایی» بازی کند. به انگلیس می‌رود و در فیزیکی‌ترین و سخت‌ترین لیگ دنیا سیتیزن‌ها را از نو می‌سازد و فوتبال مالکانه‌اش را هر ۳ روز یک‌بار به معرض نمایش می‌گذارد تا حتی بهترین و در اوج‌ترین لیورپول تاریخ هم حریف او نشود.
پپ شایسته تحسین است. او در ۱۰ سال اخیر تنها ۳ لیگ را از دست داده و هنوز هم به همه ثابت می‌کند سوال «بازی زیبا برای شما اهمیت دارد یا نتیجه» کلیشه‌ای بیش نیست و اگر واقعا زیبا بازی کنید پیروزی خودش به سراغ شما می‌آید. او شایسته تحسین است زیرا توانسته با مالکیت‌ توپ بیش از ۶۰ درصد در هر بازی را با جام‌های متعدد همراه کند تا مربیانی که با دیدن بازی‌های جام جهانی روسیه فکر می‌کردند دوران بازی‌های کنش‌گرایانه و مالکانه به پایان رسیده به اشتباه خود پی ببرند.
از همه مهم‌تر... او شایسته تحسین است چون فوتبال زیبا برای او در اولویت قرار دارد.