در وصف ایتالیای نسل جدید؛ ققنوس دوباره برمی‌خیزد؟

یادداشتی در وصف ایتالیای نسل جدید که امشب در چهارچوب مقدماتی یورو ۲۰۲۰ به مصاف ارمنستان می‌رود....

یادداشتی در وصف ایتالیای نسل جدید که امشب در چهارچوب مقدماتی یورو ۲۰۲۰ به مصاف ارمنستان می‌رود.

همیشه به فوتبال‌دوستان کم سن‌ و سالی که تازه چند سالی است طرفدار ایتالیا شده‌اند می‌گویم شما دیگر روی ما را سفید کرده‌اید! مقایسه این بازیکنانی که پیراهن لاجوردی (که هیچ رنگی در دنیا به زیبایی آن نیست) را می‌پوشند در مقایسه با ستارگانی که ما دیده ایم و طرفدار ایتالیا شده‌ایم چیزی شبیه به شوخی است! چگونه در این زمانه عاشق آتزوری شده‌اید؟
اگر روزی گروسو با گل به آلمان، زامبروتا با حرکات دیوانه‌وار لب خط، کاناوارو با قدرت سرزنی علی‌رغم قد کوتاهش و نستا با تکل‌های بی‌نظیرش ایتالیا را قدرت اول اروپا کرده‌ بودند اما حالا ستاره‌های ایتالیا کسانی هستند که بعد از انجام اولین بازی توتی و دل‌پیه‌رو برای لاجوردی پوشان به دنیا آمده‌اند. شاید غم‌انگیز باشد هواداران این تیم که روزی خط حمله را با ویری و باحو دیده‌اند حالا دل خوش کنند به مویزه کین و یا حرکات زانیولو اما اگر ستاره در این تیم نیست، امید هست و این امید، مردی خوش‌چهره و فتوژنیک (مانند تمام کسانی که حتی ۱ دقیقه با لباس ایتالیا بازی کرده‌اند! راستی شما هنوز هم پوسترهای مالدینی را در اتاقتان دارید؟) است که روزی خود برای رسیدن به شماره ۱۸ لباس آبی که بیشتر اوقات توسط کمپانی کاپا طراحی شده بود، تلاش می‌کرد. ایتالیای نسل جدید نه شمایل اسطوره ای دارد و نه فوق ستاره‌ای درون زمین اما می‌خواهد مانند ققنوسی که از پر خود زنده می‌شود حرمت آن لباسی چهار بار توانسته جام زرینی که نمام دنیا در پی آنند را حفظ کند. چاره چیست؟ نشاندن مردی روی نیمکت که خود می‌داند چه جایگاهی دارد، استفاده از جوانانی که اسطوره‌های یک ملت را بشناسند (تانلی را دریابید که هنوز جزو سهمیه امیدها است اما ظاهرش را مثل پیرلو کرده!) و در کنار این‌ها حضور رهبرانی چون کیه‌لینی که اگرچه به دلیل مصدومیت نمی‌تواند در تیم بازی کند اما روز بعد از عملش به اتاق کناری رفته تا لئو پاوولتی را ملاقات کند و لیدری‌اش را در بیمارستان هم ثابت کند. چقدر تو دوست داشتنی هستی آقای کیه‌لینی!
می‌گویند ایتالیایی‌ها از لحاظ ویژگی‌های اخلاقی مانند ما ایرانی‌ها احساسی هستند و در شرایط سخت دست به کارهایی عجیب می‌زنند و در آن موفق هستند! راست می‌گویند وگرنه کدام کشور است که لیگش درگیر تبانی باشد اما ۲۰ نفر با هم عهد کنند ۳۰ روز بعد با جام جهانی به خانه برگردند؟ حالا اما زمانه فرق نکرده. مهم نیست ایتالیا چه بوده و دیگر تیم‌ها چه کرده‌اند. حالا رنسانسی که روزی گریبان اروپا را گرفت و آن‌ها را از جهل نجات داده به سراغ ایتالیا آمده تا افکار پوسیده و بازی‌های درگیرانه و فیزیکی و ... را دور بریزد اما یک مسئله تا صد سال دیگر هم تغییر نمی‌کند. ایتالیا مهد فوتبالیست‌های اسطوره‌ای است و شیر همان شیر است.

آتزوری دوباره برمی‌خیزد. شک نکنید!

 

تگ ها


یادداشت هواداری یادداشت‌های اختصاصی یادداشت اختصاصی فرانچسکو توتی دل‌پیه‌رو نستا پائولو مالدینی