در وصف نیمار و برزیلی‌هایی که قدر خودشان را نمی‌دانند؛ نسل سوخته!

نیمار هم مانند بسیاری از برزیلی‌های هزاره جدید با تصمیمات اشتباه در حال محو شدن از سطح اول فوتبال است....

نیمار هم مانند بسیاری از برزیلی‌های هزاره جدید با تصمیمات اشتباه در حال محو شدن از سطح اول فوتبال است.

یک جوان تکنیکی و کم سن و سال برزیلی در  لیگ کشورش درخشد، باشگاه‌های اروپایی خواهان او می‌شوند و این بازیکن با انتخاب‌های اشتباه و افت ناگهانی فوتبال خود را نابود می‌کند. این داستان احتمالا تکراری‌ترین روایت هزاره جدید دنیای فوتبال است. این بار نیمار داسیلوا سانتوس که قسمت اول نام خانوادگی‌اش یعنی داسیلوا متعلق به مادر و سانتوسش متعلق به پدرش است این بار این پازل را کامل می‌کند. نیمار تمام خصلت‌های یک بازیکن اصیل جوکابونیتویی را دارد و در حقیقت همان مسیری را می‌رود که همه فوتبال‌دوستان از برزیلی‌ها دیده‌اند.
بیاید حافظه‌هایمان را به کار بیندازیم و ستاره‌های برزیلی سال از سال ۲۰۰۰ به بعد را مرور کنیم. جونینیو، باپتیستا، رامیرز و بسیاری از بازیکنان دیگر یک نقطه مشترک مهم داشتند. به اوج رسیدن در کوتاه مدت و افت شدید و ناگهانی که باعث تمام شدن فوتبالشان شد. بیاید سرنوشت چندتا سوپراستار را مرور کنیم. 
شوتزن چپ پا و با قدرت بدنی بسیار بالا. این ویژگی‌ها قطعا آدریانو را به یاد شما می‌اندازد. شاید کسی به خاطر نداشته باشد که او اولین بار سال ۲۰۰۱ به اینتر آمد اما به طور قرضی به پارما رفت تا پیشرفت کند و وقتی به جمع افعی‌ها برگشت آن‌قدر درخشید که روی جلد بازی های کامپیوتری قرار گرفت. اما انگار هوای اروپا به او نساخت و ستاره سرنوشتش سریع خاموش شد. آدریانو احساساتی بود و آن‌طور که زانتی می‌گوید، وقتی که در یک تماس تلفنی در سال ۲۰۰۵ به او خبر فوت پدرش را دادند، فوتبالش در سراشیبی سقوط قرار گرفت و تمام! حالا آدریانو درگیر مهمانی‌های شبانه و اعتیاد به الکل است و حتی کسی یادش نیست آن پای چپی که قدرتی برابر با تانک داشت آخرین بار کی به توپ برخورد کرده است. 

 

در وصف نیمار و برزیلی‌هایی که قدر خودشان را نمی‌دانند؛ نسل سوخته!

آدریانو در جمع برزیلی‌هایی که نتوانستند دوران اوجشان را طولانی نگه دارند تنها نیست. شاید عجیب باشد اما روبینیویی که تا همین چند سال پیش در سطح اول فوتبال حضور داشت فقط ۲ سال از آدریانو کوچکتر است. روبینیو علاوه بر تکنیکی بودن یک خصلت برزیلی دیگر هم داشت. فقر! روبینیو سال ۲۰۰۵ در اوج درخشش به رئال رفت اما زمانی که پرز تصمیم گرفت رونالدو را سال ۲۰۰۸ بخرد، روبینیو به سیتی می‌رود و سقوطش از همان لحظه آغاز می‌شود. آخرین خبری که از روبینیو منتشر شد دادگاهی بود که به دلیل تجاوز به یه دختر آلبانیایی ۹ سال حبس برای روبینیو حکم داد و حالا فوتبال دوستان باید آخرین لحظه‌های فوتبال او را در باشگاه باشاک شهیر مشاهده کنند.
فقری که روبینیو را تشنه فوتبال و دیده شدن کرده بود، پیشرفت اسکار رو نابود کرد. چلسی اسکار رو تو سال ۲۰۱۲ از سائوپائولو خرید اما  عمر حضورش در لندن به ۵ سال هم نرسید. او در ۳۶ سالی و در سنی که رونالدینیو فاتح لیگ قهرمانان شد، رونالدو تو جام جهانی به آقای گلی رسید و ریوالدو در فینال جام جهانی ۹۸ بازی کرد به پیشنهاد اتلتیکو نه گفت و به چین رفت. خودش می‌گوید: «نباید آن‌قدر زود می‌رفتم اروپا. حالا به یکم به پول احتیاج دارم. هرکس یه خونواده‌ای داره. میرم یکم پول درمیارمو برگردم.»
اسکار صورتی شبیه به بچه‌ها داشت و اصطلاحا «بیبی فیس» بود. درست مثل پاتو که در ۱۶ سالگی از ترس تمسخر حتی خجالت می کشید روی نیمکت زیر ۲۰ ساله‌های برزیل بنشیند. پاتو همین حالا فقط ۳۰ سال دارد و باید تدر اوج باشد اما حس خودنمایی که در برزیلی‌ها به شکل تکنیک بروز پیدا می‌کند، پاتو را به سمت حاشیه کشاند. پاتو در زمین چمن هم بیشتر می‌خواست خودش را نشان دهد و مثالش می تواند پنالتی چیپی باشد که در بازی کورینتیانس مقابل گرمیو در سال ۲۰۱۳ زد و دیدا، هم‌تیمی سابقش آن را گرفت تا پاتو در انتهای بازی با بازیکنای خودی هم درگیر شود.

 

در وصف نیمار و برزیلی‌هایی که قدر خودشان را نمی‌دانند؛ نسل سوخته!

شاید فقر، شاید عدم تطابق با سبک زندگی جدید و شاید زود اشباع شدن دلیل افت برزیلی‌ها باشد اما در سلسائو نمونه‌های موفقی مثل لوسیو، کارلوس، کافو و خیلی‌های دیگر توانستند سال‌ها در زمین چمن بدرخشند.
حالا نوبت آن است برگردیم سر نقش اول قصه اصلی. پسر بچه ای که دقیقا در روز تولد ۲۰ سالگی‌اش صدمین گل حرفه ایش را به ثمر رساند. پسری که باعث شد سانتوس پیشنهاد ۱۲ میلیونی وستهم برای خریدنش را مسخره بداند و سریعا آن را رد کند.
 نیمار یک برزیلی اصیل است. اوهم درگیر فقر بود، هم با تکنیک و خودنمایی خودش چشم ها را به خودش خیره کرد و به عنوان اولین فوتبالیست تاریخ برزیل روی جلد تایمز رفت و عبارت next pele  (وقتی حتی خود پله هم روی جلد تایمز نرفته بود) زیر اسمش نوشته شد. کسی که در ۱۹ سالگی جایزه پوشکاش را به خانه برده حالا مستاصل از گرفتن یک تصمیم شده است. وقتی ۲ سال پیش تصمیم گرفت تا از زیر سلطه مسی خارج شود و با مبلغی شگفت انگیز به psg برود و به عکس با پیکه و se queda پشت کند، حالا باید به هر دری بزند تا بتواند به بارسا برگردد و دوباره تلاش برای حضور در جمع ۳ بازیکن برتر دنیا را شروع کند. کسی چه می‌داند... شاید ورق برگشت و او دوباره تونست به اوج برگردد و شاید هم نمادی شد برای فوتبالیست‌های کم سن و سالی که حالا در برزیل با پای برهنه تکنیک یاد می‌گیرند تا بزرگ شوند و نفرین افت و زود تمام شدن فوتبال برزیلی‌ها رو از بین ببرند.

بیشتر بخوانید:

پاری‌سن‌ژرمن در لیگ قهرمانان اروپا؛ از پاریس، بدون عشق!

 

تگ ها


گزارش اختصاصی یادداشت اختصاصی آدریانو اسکار پاتو نیمار پاری سن ژرمن لوشامپیونه فرانسه فوتبال