دقایق سرنوشت ساز برای یک اتفاق تاریخی/آیا بانوان به ورزشگاه آزادی می روند؟

......

 

 

 

شورای تامین با حضور تعداد محدودی ازبانوان در دیدار تیم ملی ایران با بولیوی موافقت کرد. این موافقت البته شاید به معنای قطعی حضور بانوان و خانواده های ورزشکاران در ورزشگاه آزادی نخواهد بود و حتی اگر چنین هم باشد به معنای تسری آن در بازی شلوغ و حساس پرسپولیس و السد نیست چون بازی تیم ملی ایران با بولیوی یک دیدار دوستانه کم اهمیت و غیر حساس است که حتی نام حریف هم نمی تواند کسی را برای رفتن به ورزشگاه آزادی ترغیب کند اما واقعیت اینست که موافقت شورای تامین حتی به صورت محدود به هر حال چه به نتیجه برسد یا نه یک قدم بزرگ است برای حل مشکلی خود ساخته که ورزشگاه ها را از نظر فرهنگی به انحطاط کشانده و تجرد مردان در فضای آزاد صد هزار نفری، زیبایی های یک جامعه زیبا و همراه و همپا را از فوتبال گرفته است.

شورای تامین به تنهایی کافی است؟
شورای تامین برای این دیدار موافقت خود را اعلام کرده و مسئولان فدراسیون با این موافقت می توانند بخشی از ماجرا را حل کرده و به جلو بروند. با این حال باید تاکید کرد که نشر این خبر تنها چند ساعت مانده به بازی با بولیوی خودش یک موضوع منفی محسوب می شود برای کم کردن اشتیاق حضور همان بانوان در ورزشگاه، بی خبر ماندن بسیاری از آنها و البته نتوانستن برای برنامه ریزی سریع توسط برخی دیگر که این خود به خود تعداد تماشاگران بانو را در ورزشگاه کم خواهد کرد و خانواده های فوتبالیست های تهرانی را با مشکل مواجه می کند به ویژه آنکه حتی برای دیدن تصویر سینمایی بازی های تیم ملی ایران در آزادی هم مشکلاتی وجود داشت و برخی درب های ورزشگاه را بسته بودند و باز نمی کردند.
پرسش حالا چند ساعت مانده به این بازی تاریخی ( از جهت حضور برخی بانوان انتخاب شده در ورزشگاه) اینست که آیا اصالتا موافقت شورای تامین به تنهایی نشانه پایان حصر بانوان در بیرون از آزادی خواهد بود یا اینکه باز هم هستند صاحب اختیارانی که سرخود و فراتر از قانون تصمیم می گیرند و درب ها را بسته نگه خواهند داشت.

تیک تاک های سرنوشت ساز
دقایق آینده را باید زمان هایی تعیین کننده دانست که تیک تاک هر ثانیه اش می تواند دعوا و برخورد و تک محوری را در پی داشته باشد و باید دید حنای دولتی که می خواست بانوان را به ورزشگاه ها ببرد چقدر رنگ دارد و اصالتا دولت در این رابطه تصمیم نهایی را می گیرد یا اینکه نهادهایی فرا تر از دولت با اختیاراتشان به این موضوع ورود می کنند و همین جمع منتخب را هم به آزادی راه می دهند؟
آنچه مسلم است به دلیل عدم اطلاع رسانی بسیاری از خانواده ها همین حالا نمی دانند که آیا می توانند در لژ خانوادگی کنار هم بنشینند و بازی را تماشا کنند یا اینکه مردان و زنان و فرزندان برحسب جنسیت در ورزشگاه تفکیک می شوند؟ شاید خیلی از خانواده ها اگر بنا به تفکیک باشد اصلا به ورزشگاه نروند شاید هم برعکس باشد و برخی وقتی بدانند که این تفکیک صورت می گیرد دست همسر و فرزند خود را بگیرند و به سمت استادیوم حرکت کنند تا همسر یا دخترانشان بتوانند هیجان حضور در ورزشگاه آزادی را تجربه کنند.

حضور بانوان در دالانهای تو در تو
هنوز سوال ها و پرسش های بی جواب زیادی برایاین موضوع وجود دارد که عملا پاسخی برای آنها وجود ندارد و با این همه پرسش بی پاسخ نمی توان برای چنین رویدادی تاریخ ساز شد و اقدامی زیبا را رقم زد به عنوان مثال باید از این پرسید که چرا فقط جامعه ای محدود؟
هر چه هست وجود دالان های تو در تو برای حضور بانوان در ورزشگاه ها خودش یک ترمز بزرگ است برای رقم زدن یک خانواده بزرگ ایرانی در ورزشگاه هر چند هستند بانوانی  که این مطالبه را طی سال های اخیر داشته اند و فوتبالی بوده و در این دایره کوچک قرار می گیرند، امروز به هر زحمتی که شده خودشان را به ورزشگاه آزادی خواهند رساند حتی به قیمت دیپورت شدن و ندیدن مسابقه با بولیوی.
جامعه مدنی ما در حال شکل گیری است و به نظر می رسد دیر یا زود این اتفاق هم رخ خواهد داد و همانطور که مردم ایران در پارک ها، مترو، سینماها و تئاتر و کنسرت ها کنار هم می نشینند، بالاخره اینجا هم خواهند نشست و فرهنگ خانوادگی را به نمایش خواهند گذاشت.
امروز خانم ها دوشادوش آقایان در جامعه کار می کند و به اقتصاد خانواده کمک می کنند و طبیعتا مطالباتی هم در پی کار کردن خود و کمک به چرخیدن اقتصاد جامعه دارند که باید آنها را برآورده کرد البته با رویی خوش و زبانی محترم.

*محمد سررشته داری

تگ ها


لیگ برتر خلیج فارس فوتبال