رم - میلان؛ جنگ سهمیه اروپا

یادداشتی در وصف جدال جیالوروسی و روسونری....
یادداشتی در وصف جدال جیالوروسی و روسونری.

جان کارلو این گونه شروع کرده؛ انتظارات بالا انتقادات تندی را هم به همراه می آورد که این فصل بارها برای رم و میلان رخ داده، برای دو تیمی که طرفدارانش کمترین انتظارشان صعود به لیگ قهرمانان است، توقعی که برای میلانی ها کم به کم به آرزو بدیل شده، فقط آرزو.
آن ها دوباره برابر هم قرار گرفتند. همان دو حریف سرسخت. همان دوباشگاه با دوتاریخ متفاوت. دوباشگاه از بزرگان کالچو که آن ها را غول تعریف می کنیم. آن دو آن شب در المپیکو بودند. بر روی آن چمن برهم دیگر تاختند اما نتیجه آن، بر خلاف مسیر هدف شان بود. برخلاف مسیر رودخانه. پس شمشیرها به پایین فرود آمد و چشم ها به بازی های دیگر خیره شده و خیره، پس جنگ سهمیه دنبال باد و دنبال.
تیمی نمی خواست بازنده باشد،تیمی هم شکست نخورد. اما تا چه حد آن دو مربی از نتیجه راضی بودند؟ فرانچسکو که جام حذفی را با لِه شدن توسط فلورانسی ها از دست داده بود. اما روسونری ها ناپولی را شکست داده بودند و درخشش دوناروما آن ها را از یک تلخی دور کرده بود.
طرفداران رُم فصل گذشته را رویایی پایان دادند. آنها تا چهار تیم اروپا پیش رفته بودند. انتظارشان از دی فرانچسکو این بود که این فصل آن ها را با خیال راحت راهی اروپا کُند. اما کابوس داستان آن ها از تابستان شروع شد. از روزهایی که آلیسون به مرسی ساید رفت. ناینگولان به اینتر و استروتمن به جای دیگر. با از دست دادن ستارگان آغاز تا لغزش مقابل تورینو که دو برصفر از آن ها پیش بودند. از برد هایی که با تساوی پایان دادند.
کجا بودیم؟ بله سری عشق، در سوی دیگر میلانی ها همانی هستند که در چند سال اخیر شاهدش بودیم.
آن ها گاه و بیگاه همه را حیرت زده می کنند، گاهی برنده و گاهی بازنده؛ گاهی آخرین شکست آن ها را فراموش می کنیم و اوقاتی پایان تلخ دیدار قبلی شان جلوی چشمان می آید و می رود و نمی توانیم آن صحنه را پاک کنیم، تصاویری که سربازان ژنرال سرشان را پایین انداخته و لباس افسوس رو به دندان گرفته اند.. تا اینکه آفتاب طلوع کند و آن شب های نحص برود و برود.
از فاجعه حذف از لیگ اروپا تا درخشش در چند بازی اخیرشان، با از دست هیگوایین تا خرید افسانه ای پیاتک.
با راه رفتن گتوزو بر لب تیغ تا پرواز ژنرال. با این وصف باید دید کدام یک از دو تیم بزرگ ایتالیایی پایان فصل را با صعود به لیگ قهرمانان جشن می گیرند.
دو تیمی که به همراه هفده تیم دیگر خیلی وقت است که قافیه قهرمانی را به بانوی پیر باخته اند.
صعود به اروپا و ناکامی بزرگ برای هر دو تیم همین نزدیکی هاست. همین نزدیکی ها.
نویسنده؛ ابوالفضل کریم آبادی (صدر)