رونالدو : من سوپر من نیستم

سید لو به ......
سید لو

به ...

سید لو

به گزارش مدال به نقل از آی اسپورت – شما مربیِ تیمی هستید که برای اولین بار در 59 سال اخیر دنبال قهرمانی دوگانه ی لا لیگا و جام باشگاه های اروپاست. تنها شش بازی تا پایان فصل باقی مانده، بازی هایی که همه شان را باید ببرید. شما مربی تیمی هستید که دنبال اولین قهرمانی اش در لیگ در پنج سال اخیر است، بیشترین زمان بدون قهرمانی در دو دهه یِ اخیر. هیچ جایی برای خطا و لغزش نیست. پس چه تصمیمی می گیرید؟ اینکه بهترین گلزن خودتان را بیرون بگذارید، بازیکنی که در پنج بازی اخیرش 9 گل زده است.

شما یک هفته یک بار بهترین گلزنتان را بیرون می گذارید، نه تنها از ترکیب اصلی، بلکه حتی از جمع تیم در بازی هایِ خارج از خانه، گلزنی که در هشت فصل حضورش در باشگاه هر فصل حداقل 30 گل زده و این فصل هم بیش از دو برابر دومین گلزنِ تیم دروازه یِ حریفان را باز کرده، همان بازیکنی که در سه بازیِ چمپیونز لیگ مقابل بایرن مونیخ و اتلتیکو مادرید هشت گل زده است. خدای من!

در نگاه اول این تصمیم اصلا منطقی نیست و معنی نمی دهد. اما مسئله اینجاست که این تصمیم برای تیمتان مفید بوده، و مسئله یِ مهمتر اینکه این تصمیم برای مهاجم تان هم مفید بوده است.

زین الدین زیدان به احتمال خیلی زیاد برای بازی امشب در زمینِ گرانادا برای چهارمین بازی خارج از خانه یِ پیاپی کریستیانو رونالدو را با خودش سوارِ هواپیما نخواهد کرد: «من کریستیانو زیاد حرف میزنم و بهش میگم که بازیکنان نیاز به استراحت دارند.» به خصوص بازیکنی مثل رونالدو که هفته یِ پیش 400اُمین گلش را هم برای رئال مادرید زد.

رونالدو این فصل بیش از هر فصل دیگری در دوران فوتبالش استراحت کرده است. او در همین مقطع از فصل گذشته دنبال ثبت رکورد حضور در تمام دقایق بازی های لا لیگا بود و نسبت به این فصل 300 دقیقه بیشتر بازی کرده بود. رونالدو یک فصل قبلش هم در همین مقطع تقریبا 300 دقیقه بیشتر از فصل پیش بازی کرده بود. او در واقع فصل پیش در 90 درصد دقایق ممکن برای رئال بازی کرده بود، آماری که این فصل به 81 درصد رسیده است.

این اولین فصلی است که رونالدو با تصمیم مربی اش از ترکیب اصلی خارج شده، نه به خاطر مصدومیت. مثلا رونالدو فصلِ 2013-2012 هم 11 بازی را از دست داد، اما تنها یکی از این بازی ها بر اساس تصمیم مربی بود و بقیه اجباری. این فصل اما زیدان در 11 بازی خارج از خانه به او استراحت داده است تا واقعا استراحت کند، جسمی و ذهنی.

تصمیم زیدان با توجه به سن رونالدو، بازیکنی که در فوریه یِ 2015 مرز 30 سالگی را رد کرد، منطقی به نظر می رسد، البته به پشتوانه یِ عمق بالای اسکواد رئال که اصلا چنین تصمیمی را ممکن می کند. با این وجود اما کنار گذاشتن رونالدو همچنان کار آسانی نیست و نگاه هایِ زیادی را به خودش متوجه می کند.

فصل پیش بود که وقتی از زیدان پرسیدند آیا ترجیح نمی دهد رونالدو بیشتر استراحت کند با لبخندی جواب داد: «بله»؛ انگار می خواست بگوید من دوست دارم بیشتر استراحت کند ولی اگر می شود این را به خودش بگویید. این فصل اما زیدان کاری را که مد نظر داشت بالاخره انجام داد. اما وقتی او مقابل لاس پالماس رونالدو را بیرون کشید، تصمیمی که به خاطر آینده نگری بود، رونالدو ناراضی روی نیمکت نشست و رئال در دقایق پایانی گل تساوی را خورد. این بازی شرایط را برای زیدان سخت کرد، اما او به حرف زدن با رونالدو ادامه داد و بالاخره قانعش کرد.

لازم نیست در همه یِ بازی ها به زمین بری، فقط کافیست در بازی های بزرگ حضور داشته باشی. تعداد گل هایی که میزنی مهم نیست، مهم اینه که این گل ها را کی و به کی میزنی.

زیدان این فصل از رونالدو محافظت کرده و رونالدو به زیدان این اجازه را داده. با اینکه ادعایِ مدیر برنامه هایِ رونالدو در این باره که او تا 40 سالگی هم می تواند همینطور در باکس حاضر باشد و توپ ها را یکی پس از دیگری به گل تبدیل کند، اغراق آمیز است، اما با توجه به تغییر نوع بازی او و آماری که در طول سال های اخیر داشته (رونالدو از 104 گلش در چمپیونز لیگ 77 تا را با ضربه ای تک ضرب وارد دروازه یِ حریفان کرده که نشان از غریزه یِ بالای او برای بازی در نقش یک شماره یِ 9 کلاسیک دارد) تا حدی هم دور از تصور به نظر نمی رسد. رونالدو دیگر مثل سابق بر بازی ها سلطه ندارد، اما همچنان سرنوشت شان را رقم می زند.

بعد از آخرین باری که رونالدو توپ طلا را برد در مصاحبه ای با فرانس فوتبال گفت: «با بالا رفتن سن ما همه چیزهایی را از دست میدیم، اما چیزهایی را هم به دست میاریم. من حالا باید حواسم جمع باشه که 31 سال دارم و ماراتونی پیش رویم هست. من باید این بازی ها را مدیریت کنم، به این معنی که در همه شان حضور نداشته باشم

این اولین باری بود که خود رونالدو اعتراف کرد سوپرمن نیست که بالای 30 سالگی بتواند فصلی 60 بازی کند. رونالدو به این نتیجه رسیده که نیازی نیست در ماه های سپتامبر و اکتبر اوج بگیرد و پشت سر هم دروازه یِ تیم های کوچک را باز کند. او فقط کافیست انرژی اش را برای مقطع پایانی فصل بگذارد و در بازی های بزرگ خوب بازی کند.

با اینکه رونالدو هفته یِ پیش گفت همیشه جوری تمرین کرده که برای مقطع پایانی فصل آماده باشد، اما شرایط همیشه هم اینطور نبوده. رونالدو سالِ 2014 فینال کوپا دل ری را از دست داد و تاثیری کمی هم در فینالِ لیسبون داشت. او سالِ 2016 هم بازی رفت مقابل منچستر سیتی در نیمه نهایی چمپیونز لیگ را از دست داد و در فینالِ میلان هم نمایش چندان چشمگیری نداشت. حتی خودش هم بعد از پایان بازی در سن سیرو اعتراف کرد که دوست داشته تاثیر بیشتری در آن می داشته.

این فصل با مصدومیت رونالدو شروع شد، اتفاقی که حالا به نظر می رسد به نفعش بوده. رونالدو تا کریسمس فصل خوبی را پشت سر نگذاشته بود، اما آماده سازی و برنامه ریزی هایش سر جایش بود و باعث شد از اواخر ژانویه اوج بگیرد.

البته هنوز برخی هستند که می گویند رونالدو فقط بلد است گل بزند. اولا که "فقط"؟! ثانیا اینکه حتی اگر او "فقط" گل بزند هم همچنان آمارش بی نظیر است. مسئله یِ مهمتر اینجاست که رونالدو چه گل هایی را می زند. او در حال حاضر بیش از هر وقتی دیگر بازیکن بازی های بزرگ است. رونالدو پیش از این با این اتهام روبرو بود که در بازی های بزرگ نمایش بزرگی ندارد، با اینکه البته گل قهرمانی در کوپا دل ری، گلی که تنها قهرمانیِ رئال در لا لیگا در پنج سال اخیر را پدید آورده بود و دو گل در مونیخ به بایرن در راه رسیدن به فینالِ لیسبون را زده بود.

اما این اتهامات حالا بیش از هر وقت دیگری بی اساس جلوه می کنند. رونالدو چهاردهمین سپتامبر دروازه یِ اسپورتینگ را باز کرد و دو هفته یِ بعدش هم به بوروسیا دورتموند گل زد. و بعد شش ماه دیگر هیچ خبری از گل در چمپیونز لیگ نبود. تا اینکه یک چهارم نهایی از راه رسید و رونالدو در دو بازی مقابل بایرن مونیخ پنج گل زد و بعد در بازی رفت نیمه نهایی مقابل اتلتیکو مادرید هم دومین هت تریک این فصلش مقابلِ شاگردان دیگو سیمئونه را به ثبت رساند تا خیال رئالی ها از بابت فینالیست شدن راحت بشود.

به احتمال زیاد رونالدو را امشب در گرانادا نخواهیم دید، اما قطعا او را در کاردیف خواهیم دید، سر حال و آماده.