عشق، فوتبال، زندگی/ عکس‌نوشت

برای هوادارانی که سال‌هاست عاشقانه تیم‌شان را دوست دارند....

شب‌ها قبل خواب که نه... هر لحظه و هر زمان به یاد گذشته‌ای. فوتبال‌ها را با حسرت نگاه می‌کنی و به دنبال بهانه‌ای تا به خودت بقبولانی دسیسه‌ای در کار است. به دنبال بهانه‌ای تا یک نفر را محکوم کنی. به دنبال بهانه‌ای تا خشمت را بر سر یک نفر خالی کنی. چرا تیم مورد علاقه من؟
از شوک اولیه درک شرایط گذشته‌ای پس عصبانی می‌شوی. چرا ما؟ چرا لوس بلانکو و بلوگرانا و بیانکونری و بقیه اسامی شیک دیگر همیشه موفق‌اند؟ چرا داور با رقیب است؟ چرا هوای بقیه را دارند؟ با خودت چانه می‌زنی... نه ... امسال سال ماست... رقیب را می‌بریم حداقل. خودت را قانع می کنی که هنوز بهانه برای دلخوشی هست. یک بار دیگر قهرمانی تیم مورد علاقه‌ام را ببینم. در اروپا. در لیگ داخلی. دیگر غر نمی‌زنم.
سایت‌ها و پیج‌ها و همه و همه را بارها بالا و پایین می‌کنی برای یک خبر خوشحال کنند. برای امید. اما چیزی نمیابی. افسرده می‌شوی. هر چه ناکامیست برای تیم ماست. تمام تیم‌ها می‌برند اما ما...همه ستاره دارند اما ما... همه موفق‌اند اما ما...اما ما تیم‌مان را در هر شرایطی دوست داریم.
شب‌های بعد باخت را به هر جان کندنی صبح می‌کنی و باز همان آش و همان کاسه. تو یک هواداری. تو یک عاشقی. عاشق یک تیم. یک پرچم.

بیشتر بخوانید:

برترین شادی‌های گل رم در یک دهه اخیر/ ویدیو

تگ ها


فوتبال جهان یادداشت اختصاصی یادداشت‌های اختصاصی آرسنال آث میلان منچستر یونایتد لیگ برتر سری آ فوتبال