فدرر یا جوکوویچ؛ آخرین امپراتور؟

فینال ویمبلدون امروز بین راجر فدرر و نواک جوکوویچ برگزار می‌شود؛ مسابقه‌ای که آن را مهمترین رقابت امروز در جهان می‌دانند....

فینال ویمبلدون امروز بین راجر فدرر و نواک جوکوویچ برگزار می‌شود؛ مسابقه‌ای که آن را مهمترین رقابت امروز در جهان می‌دانند.

انگار خدای تنیس راجر فدرر را از تحمل قوانین فیزیک معاف کرده است. تنیسور 37ساله سوئیسی با آن لباس سفید یکدست مخصوص مسابقات ویمبلدون نشانه‌ای از یک ورزشکار روبه اضمحلال ندارد. انگار نه انگار که تنیسورها در 37سالگی پاهایش سست‌تر می‌شود، عضلاتشان تحلیل می‌رود و توانایی رقابت در مسابقات فرسایشی را ندارند. خدای تنیس موهبت رویین‌تنی را به او اعطا کرده تا کماکان روی چمن سبز ویمبلدون برایمان هنرنمایی کند. گاهی حس می‌کنیم که توپ به احترام فدرر چنددهم ثانیه روی هوا معلق می‌ماند تا او یکی از آن ضربات حساب‌شده‌اش را بنوازد و کار حریف را تمام کند. بعد هم بدون آنکه خوشحالی‌اش را بروز بدهد یا تغییری در صورتش اتفاق بیفتد، خوشحالی‌اش را کنترل کند. او نابغه است و از جهان دیگری آمده؛ جهانی که راجرر فدرر اجازه ندارد تسلیم شود و ببازد. جهانی که قهرمانی‌ها و آمار و ارقام‌ها در آن ارزشی ندارند. راجر فدرر در لباس تنیس رسالت بزرگ‌تری از فتح گرنداسلم‌ها و تورنمنت‌ها دارد؛ او پنجره‌ای است روبه زیبایی‌های قابل درک جهان و تماشایش به خلسه‌ای روحانی می‌ماند که بیننده را آرام می‌کند. نابغه‌ای که امروز عصر مانند همیشه بدون مربی پایش را روی چمن سبز ویمبلدون می‌گذارد تا این را بهمان یادآوری کند؛ سن فقط یک عدد است؛ بهش لبخند بزن.

***

در دنیای تنیس سابقه نداشته که سه تنیسور برتر تاریخ تنیس، همدوره هم باشند. راجر فدرر و رافا نادال عصر «راجر -رافا» را ساخته بودند که نواک جوکوویچ وارد دنیای آنها شد. تنیسور صربی که بارها در مصاحبه‌هایش از سختی‌هایی که کشیده گفته است؛ از جنگ و مشکلات خانوادگی و مصائبی که مجبور بوده تحمل کند تا خودش را به رنکینگ اول دنیای تنیس برساند. نواک جوکوویچ - برخلاف راجر فدرر که مثل یک شاهزاده تمام مزایای نابغه بودن را از خدای تنیس گرفته و آن را در ژن‌هایش دارد- شبیه کارگری است که برای ساختن عمارت باشکوهش در جزیره تنیس، آجر روی آجر گذاشته و سختی کشیده و بالا آمده است. نواک جوکوویچ به اندازه فدرر و نادال جذاب بازی نمی‌کند، تماشاگران حس همذات‌پنداری چندانی با او برقرار نمی‌کنند و سبک بازی‌اش را نمی‌پسندند. اما نواک جوکوویچ برخلاف فدرر و نادال که به افسانه‌های جن و پریان می‌مانند و انگار از سیاره دیگری آمده‌اند، مردی معمولی است که خودش را پای کوه خدایان رسانده و حالا سهمش را از دنیای تنیس می‌خواهد. نواک جذاب نیست چون شبیه خود زندگی است؛ سختگیر، پرتکرار و لجباز. شاید ما روی چمن تنیس دوست نداشته باشیم سکانس دیگری از زندگی را با همه فاکتورهای غیرجذابش ببینیم، اما این چیزی از کار بزرگ جوکوویچ کم نمی‌کند. مردی که اراده‌اش خدای تنیس، قوانین متافیزیکی و سوگلی‌هایی مثل فدرر و نادال را شکست داد و به رنکینگ یک دنیای تنیس رسید. کارگری که برای حفظ امپراتوری‌اش باید امروز هم فاتح ویمبلدون شود.

بیشتر بخوانید: 

رالی های برتر فدرر - جکوویچ در تاریخ ویمبلدون / ویدیو