فوتبال؛ سرزمینی که به آن پناه آوردیم/ عکس‌نوشت

یادداشتی به مناسبت روز جهانی قلب، شادی پس از گل معروف بازیکنان با نشان دادن قلب و فوتبالی که قلبمان را به تپش وا می‌دارد....

یادداشتی به مناسبت روز جهانی قلب، شادی پس از گل معروف بازیکنان با نشان دادن قلب و فوتبالی که قلبمان را به تپش وا می‌دارد.

فوتبال سرزمینی است که همه به آن پناه آورده‌ایم. شاید دلیلش توپ باشد... شاید زمین چمن...شاید گل و شاید شادی بعد گل! شاید انرژي دیماریا پس از این قلبی که اولین بار در سال دو هزار و نه پس از گلزنی به آلک آتن یونان نشان داد باعث شد تا سال‌ها بعد دخترش که شش ماهه زاده شد تا چند ماه با دستگاه زنده باشد و بعد روی پایش بایستد و شاید همین قلبی که بیل به یاد اما جونز، عشق دوران کودکی و مادر سه فرزندش نشان می‌دهد باعث شده تا او در اوج مشکلات سرپا بایستد. 
دیروز، روز جهانی قلب بود. همان قلبی که یک روز برای ویوین فوئه وسط زمین چمن ایستاد تا فوتبال هم تراژدیک شود. همان قلبی که در سینه هواداران سویا موقع درگذشت پوئرتا به درد آمد. همان قلبی که موقع گلزنی دیماریا در فینال لادسیما به صد تپش در دقیقه رسید و موقع گلزنی او با لباس پاریس به رئال اندوهگین شد. همان قلبی که لوگوی باشگاه‌های روی آن قرار می‌گیرد که آقای بازیکن! تیم را در قلبت نگه دار و آخر با یک مشت مذخرف «فوتبال حرفه‌ای شده» و «باید بروم تا پیشرفت کنم» قلب هوادار که نه... ذهنش آرام می‌گیرد که هر آمدنی رفتنی دارد.
می‌گویند فوتبال بازی عدالت نیست و بازی درام است. راست می‌گویند. وگرنه ما نه روبرتو باجو و پالتی از دست رفته‌اش در یادمان می‌ماند و نه تمام تیم‌هایی که دوست داشتیم و به جام نرسیده‌اند. می‌خواهد آژاکس دوست‌داشتنی سال گذشته باشد یا تمام فینال‌هایی که بوفون باخته. می‌خواهد زیدان ناکام مقابل ایتالیا باشد یا نگاه مسی به کاپ جام جهانی در برزیل. هرچه می‌خواهد باشد...ما حرفمان را در همان جمله اول گفتیم.... فوتبال سرزمینی است که به آن پناه آوردیم.

بیشتر بخوانید:

چه کسی اولین بار شادی قلب را انجام داد؟

 

تگ ها


یادداشت اختصاصی یادداشت‌های اختصاصی عکس نوشت شادی پس از گل گرت بیل دی‌ماریا فوتبال