لیورپول؛ جنگ با ماهی‌های کوچولوی ترسناک

دل‌نوشته‌ای در وصف حال این روزهای قرمزپوشان مرسی‌ساید....
دل‌نوشته‌ای در وصف حال این روزهای قرمزپوشان مرسی‌ساید.

حال و هوای طرفداران بر سکوهای آنفیلد طعمی دیگر را دارد، پایان دادن آن انتظار طولانی و پایان طلسم ناکامی در لیگ جزیره و با این وصف که مدافع قهرمانی لیگ سایه به سایه آن ها حرکت می کند و حرکت.

روزگاری آن‌ها با برندان راجرز پس از 23 سال تا قهرمانی لیگ پیش رفته بودند و شاید اگر استیون جرارد در آن دیدار لعنتی برابر چلسی به زمین نمی غلطید در صف بزرگان آنفیلد قرار گرفته بود، ولی جرارد به زمین غلطید و لیورپول فرصت قهرمانی را از کف داد.
اما امسال چه؟ لغزش یا پریدن به سوی آسمان. آن ها در قبلی شان بورنموث را با سه گل لِه کردند اما سه بازی گذشته شان بیانگر تلخی هر مات شدنی بود، نبود؟

پیروزی چهار بر سه مقابل کریستال پالاس طرفداران را تا آخرین لحظه به شوک فرو برده برده بود. تساوی مقابل لسترسیتی و وستهام پذیرفتنی نبود، بود؟ آن هم در دو بازی پیاپی!

به قول کاکس، فصل ۲۰۰۸/۰۹ لیورپول برای قهرمانی لیگ با منچستر یونایتد می‌جنگید. شاگردان رافا بنیتز در این فصل از چهار بازی مقابل یونایتد و چلسی، که در نهایت سوم شد، 12 امتیاز کامل گرفتند، اما پنج تساوی بدون گل برابر فولام، وستهم، استون ویلا و استوک (رفت و برگشت) ضربه جبران‌ناپذیری بهشان زد و در نهایت قهرمانی را به تیم سر الکس فرگوسن واگذار کرد. فصل 2014-2013 هم لیورپولِ برندان راجرز یک قدم تا قهرمانی فاصله داشت، اما یک لغزش از استیون جرارد و خط دفاعی کم عمقِ چلسی ژوزه مورینیو شکستی خانگی برای آن‌ها رقم زد و فرصت قهرمانی را برای منچستر سیتی فراهم کرد و جامی که از کَف آن ها رفت که رفت و انتظارشان را طولانی کرد و طولانی.

ولی فوتبال خوشبختانه یا متاسفانه برای طرفداران هم ملال آور بوده و هم شیرین.
ماهی کوچولوها هنوز گاه و بیگاه برابر نهنگ های غول آسا چرخی می خورند، هم طنازی می کنند و هم دلاورانه می جنگند. جان می کنند و به شکست پوزخند می زنند. فوتبال همان آرزو است، آرزو که راز توفیق در هر آوردگاهی است، فقط آرزو.
نویسنده؛ ابوالفضل کریم آبادی (صدر)