لزوم تجدید نظر در گزینش مربیان امید

حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر 23 سال قهرمانی آسیا این سوال بدیهی را به ذهن ها آورده که معیار انتخاب مربیان تیم های پایه کشور چیست؟ به گزارش مدال به نقل از ایران ورزشی: حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر 23 سال قهرمانی آسیا این سوال ......

حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر 23 سال قهرمانی آسیا این سوال بدیهی را به ذهن ها آورده که معیار انتخاب مربیان تیم های «پایه» کشور چیست؟

به گزارش مدال به نقل از ایران ورزشی: حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر 23 سال قهرمانی آسیا این سوال بدیهی را به ذهن ها آورده که معیار انتخاب مربیان تیم های «پایه» کشور چیست، این بار ناکامی امیدها در همان مرحله انتخابی رقابت های قاره ای شکل گرفت و ایران در جمع 16 تیمی قرار نگرفت که سال بعد در چین برای کسب عنوان قهرمانی قاره کهن در این رده سنی به رقابت خواهند پرداخت.

از قضا قرعه ایران نامساعد هم نبود و شاید کسب 4 امتیاز در دو دیدار برابر قرقیزستان و عمان هم برای صعود کفایت می کرد اما ایران به 3 امتیاز قناعت کرد و حذف شد و افسوس های رده سنی امیدها را که به دور ماندن مستمرمان از المپیک ها 41 ساله شده، دردآورتر کرد.

شاید غیبت سه چهار مهره مورد نظر مربیان تیم اعزامی به قرقیزستان در ثبت این ناکامی بی تاثیر نبوده باشد و آنها کسانی بودند که برخی باشگاه ها از الحاق شان به اردوی امیدها جلوگیری کردند. در محکومیت این عمل و اقدام شکی وجود ندارد اما باید پرسید آیا کوچینگ و نحوه هدایت تیم ملی امید هم در آوردگاه بیشکک قرقیزستان صحیح و کامل بوده است؟

امیدهای ما سال ها است که چوب انتخاب های اغلب نادرست را در مورد مربیان خود می خورند. از گزینش یک آلمانی نه چندان پرنام و نشان برای تیم امید در سال 2000 گرفته تا رویکرد به وینکو بگوویچی که با فوتبال ما آشنا بود اما با الزام های مسابقات امیدها بیگانه بود. در سال های انتهایی دهه 2000 و البته رویکرد به نلو وینگادا پرتغالی در بازی های آسیایی 2014 همه و همه مواردی بوده اند که امیدها در درجه اول به مربیان خود باخته اند و سپس به حریفانشان. علیرضا منصوریان هم در ناکامی امیدها در سال 2012 بی نقش و تاثیر نبود.

این بار نیز حکم به انتخاب امیرحسین پیروانی داده شد که فقط یک ماه پیش از رقابت های امیدهای آسیا تیم ملی جوانان را به شکلی بسیار ضعیف در جام جهانی جوانان هدایت کرده و آن تیم را در گروه چهار تیمی اش چهارم کرده بود.

اگر این همه از غیبت طولانی مان در فوتبال المپیک ها می گوییم باید پرسید آیا وقت آن نرسیده است که همسو با این توقعات انتخاب های درست تری هم برای کادرهای فنی تیم های پایه و به ویژه امیدها داشته باشیم؟

وقتی به کارلوس کی روش 6 سال وقت داده می شود تا تیم ملی بزرگسالان را دگرگون و قدرتمند سازد چرا به یک مربی خارجی (و حتی داخلی) برای تیم ملی امید فرصت و میدان مشابهی داده نشود.

برخورد سرسری با پیکارهای امید آسیا و ارجاع سریع پیروانی و شماری از شاگردانش از رده جوانان به امیدها موجب بن بست بیشکک شد و اگر این روال تصحیح نشود غیبت ما در فوتبال المپیک ها از این هم تلخ تر و طولانی تر خواهد شد.

 

تگ ها


اخبار روز فوتبال