منچستریونایتد با گلیزرها رنگ قهرمانی را نمی‌بیند

ژوزه مورینیو سرمربی سابق شیاطین سرخ، شانسی برای قهرمانی منچستریونایتد در این فصل قائل نیست اما سوال اینجاست که چرا سرخ‌های شهر منچستر شانسی برای قهرمانی ندارند؟...

ژوزه مورینیو سرمربی سابق شیاطین سرخ، شانسی برای قهرمانی منچستریونایتد در این فصل قائل نیست اما سوال اینجاست که چرا سرخ‌های شهر منچستر شانسی برای قهرمانی ندارند؟

به گزارش مدال؛ حقیقتی کلی وجود دارد که افرادی که درباره پول صحبت می‌کنند، خسته‌کننده هستند و این در حالی‌ست که صحبت درباره پول تا حد ناامیدکننده‌ای به زندگیمان رخنه کرده است. فوتبال باید راه فرار ما از این مخمصه باشد اما اشاره به یکی از آنها بدون صحبت از دیگری حالا غیرممکن است. باشگاه منچستریونایتد را می‌توان یک نمونه فاحش و آشکار از این اتفاق دانست، باشگاهی که حالا بیشتر شبیه یک بانک است تا یک باشگاه فوتبال. از زمانی که گلیزرها در سال 2005 مالکیت باشگاه را به دست گرفتند بیش از یک میلیارد پوند خرج کرده‌اند اما نه از دارایی‌های خودشان؛ از جیب هواداران و از سهم عاشقان این باشگاه بزرگ قاره سبز.

«سر الکس فرگوسن» را می‌توان تا حدی مسبب این نقیصه دانست چرا که نبوغ او تاثیرات اولیه حضور گلیزرها را کاهش داد و شاید اگر در همان سال‌های نخست کشتی شیاطین سرخ به گِل می‌نشست، کار به اینجاها نمی‌کشید اما حتی کسب قهرمانی‌های متوالی فرگی نیز مانع افول ترکیب یونایتد نشد؛ «کریستیانو رونالدو» در سال 2009 با قیمت سرسام‌آور85 میلیون پوند به فروش رفت و به جایش «آنتونیو والنسیا»، «گابریل اوبرتان» و «مایکل اوون» روی هم با 20 میلیون پوند جذب شدند! ضمن اینکه با وجود پا به سن گذاشتن اکثر بازیکنان من‌یو، از سال 2007 تا سال 2012، هافبک جدیدی پا به «اولدترافورد» نگذاشت و به این ترتیب بود که پس با جدایی فرگوسن در سال 2013، از سرخ‌های شهر منچستر ترکیبی بجای مانده بود که به یک جراحی عمیق و طولانی نیاز داشت.

«کم خرج کردن» تنها دلیل افت منچستریونایتد در این سال‌ها نبوده و قضاوت‌ها و تصمیمات وحشتناک هم در این سقوط نقش مهمی ایفا کرده‌اند. «اد وودوارد» به عنوان قدرت مطلق باشگاه، هیچ تجربه‌ای در فوتبال ندارد و در پنج سال گذشته سه سرمربی را استخدام و هر سه را اخراج کرده است. با این وجود «پول» هنوز در گردش است و باعث می‌شود او باز هم در قدرت باقی بماند. به بیانی ساده‌تر منچستریونایتد در ورزش ضعیف و ناکام است اما در تجارت بسیار موفق عمل می‌کنند و به همین دلیل بسیاری معتقدند گلیزرها در این باشگاه‌ها هستند تا پول بسازند نه اینکه تیم را به موفقیت برسانند.

منچستریونایتد فصل گذشته در لیگ برتر با 32 امتیاز کمتر از منچسترسیتی در رتبه ششم لیگ برتر قرار گرفت و همین مشخص می‌کرد که ترکیب‌شان به تقویت اساسی احتیاج دارد. «اوله‌گونار سولشائر» چهارمین سرمربی دوران پسا فرگوسن نیز به همین مسئله تاکید داشت و اعلام کرد که با بازیکنان فعلی موفقیت دور از دسترس است.

همانطور که می‌دانید شیاطین سرخ در نقل‌وانتقالات تابستانی چهار بازیکن مهم خود را از دست دادند و تنها سه بازیکن جذب کردند؛ «دنیل جیمز» با 15 میلیون پوند جانشین «مروان فلینی» شد، «هری مگوایر» با 80 میلیون پوند برای تقویت خط دفاعی پا به اولدترافورد گذاشت و «آرون فن بیساکا» هم با 50 میلیون پوند به جمع شیاطین سرخ پیوست، خریدی که پول انتقالش از فروش «روملو لوکاکو» به اینترمیلان تامین شد. نکته مهم نیز همین‌جاست؛ یونایتد برای خرید بازیکن و خرج در بازار نقل‌وانتقالات به پول مالکان خود هیچ نیازی ندارد و می‌تواند به راحتی از طریق درآمدهای نجومی خود بازار را تحت سلطه خود درآورد. آنها پردرآمدترین باشگاه فوتبال انگلیس هستند و باید در بازار هم فعال باشند اما با وجود نیاز به یک انقلاب در ترکیب‌شان از باشگاه‌هایی همچون «استون ویلا» و «ولورهمپتون» نیز کمتر خرج کردند! نه فقط در این فصل، سرخ‌های منچستر فصل گذشته نیز از اورتون، وستهام، لسترسیتی، ساوتهمپتون، فولهام، برایتون و ولورهمپتون نیز کمتر دست به جیب شدند. شاید اکنون در باد پیروزی 4 بر صفر شیاطین سرخ مقابل چلسی خوابیده باشید اما فراموش نکنید که چلسی دستش از نقل‌وانتقلات کوتاه بوده و چند ستاره تاثیرگذار و بزرگ خود را نیز از دست داده و مربی تازه‌کاری را نیز روی نیمکت خود می‌بیند. در نتیجه این پیروزی را به حساب موفقیت سیاست‌های یونایتد نگذارید.

شاید برخی بگویند که در پنجره‌ای که گذشت، باشگاه‌هایی همچون منچسترسیتی و لیورپول نیز فعالیت کمی داشته‌اند اما در پاسخ باید گفت که مگر ترکیب این دو غول فوتبال انگلیس با سایرین قابل مقایسه است؟ سیتی و لیورپول در سال‌های گذشته ترکیبی قدرتمند ساخته و نقاط ضعف خود به مرور رفع کرده‌اند. در واقع دو تیمی که فصل گذشته تا ثانیه آخر برای قهرمانی جنگیده‌اند، نیاز چندانی به تقویت خود نداشتند و فعالیت کم آنها در بازار نقل‌وانتقالات نیز به همین خاطر بوده.

در نقطه مقابل نگاهی به «آرسنال» بیاندازید، تیمی که با وجود گل‌های فراوانی که فصل پیش وارد دروازه‌اش شد به خوبی می‌دانست که باید در خط دفاع به تقویت خود بپردازد و در همین راستا نیز «داوید لوئیز»، «کیران تیرنی» و «ویلیام سالیبا» را جذب کرد. ضمن اینکه بر اساس نیازش «سبایوس» را نیز از رئال مادرید به صورت قرضی به خدمت گرفت و در راستای رفع یکی دیگر از مهم‌ترین نیازهایش با شکستن رکورد نقل‌وانتقالات تاریخش، «نیکلاس په‌په» را به عنوان سلاحی مرگبار به ورزشگاه «امارات» آورد. تاتنهام نیز همانند آرسنال به تقویت تیمش پرداخت و با جذب «لوسلسو» و «اندومبله» نقص خود در خط هافبک را برطرف کرد و «رایان سسگنون» را برای حضور و تقویت سمت چپ خط دفاعی به ترکیبش افزود. این در حالی‌ست که هم آرسنال و هم تاتنهام، فصل گذشته در جدول کار را بالاتر از منچستریونایتد به اتمام رساندند!

شیاطین سرخ 4 بر صفر چلسی را در هم کوبیدند و موفق به رکوردشکنی نیز شدند اما نقاط ضعف آنها پوشیده نشده است؛ آنها وینگر راست تخصصی ندارند، از حضور یک بازیکن بزرگ در پست شماره 10 بی‌بهره‌اند و برای جانشینی «روملو لوکاکو» نیز هنوز چاره‌ای نیاندیشیده‌اند. اینها فقط مشکلات جزئی شیاطین سرخ محسوب می‌شوند؛ قرمزهای شهر منچستر در خط هافبک نمی‌توانند بازی را اداره کنند و ضعف آنها در این زمینه کاملاً مشهود است. گرچه امید آنها برای رفع این مشکل به ساق‌های «پل پوگبا» دوخته شده اما هیچکس نمی‌تواند مدعی شود که ستاره فرانسوی به تنهایی قادر به رفع این مشکل خواهد بود، مخصوصاً حالا که دلش نیز به طور کامل با من‌یونایتد نیست!

یونایتد برای تقویت مرکز زمین به دنبال «لانگ‌استاف» هافبک نیوکاسل رفت اما پس از مواجه به درخواست 50 میلیون پوندی نیوکاسل پا پس کشید! یونایتد پول دارد و اگر سرمربی تیم به توانایی‌های «لانگ‌استاف» اعتقاد دارد، چرا او را جذب نکرد؟ این بازیکن قطعاً تابستان آینده قیمتش را افزایش خواهد داد و سال آینده منچستریونایتد برای جذبش باید بیشتر هزینه کند! در حقیقت اگر انتقالی موفق باشد، بازیکن جذب شده ارزش پرداخت هر رقمی را دارد! مگر پول یک باشگاه برای چه چیزی است؟ مگر برای خرج کردن جهت خرید بازیکن، تقویت تیم و رسیدن به موفقیت نیست؟ ضمن اینکه نباید فراموش کنید که با توجه به عدم هزینه «ژوزه مورینیو» در تابستان گذشته و هزینه‌بر نبودن انتصاب «اوله‌گونار سولشائر» به عنوان سرمربی جدید شیاطین سرخ، آنها در این تابستان می‌توانستند با بودجه‌ای بسیار نجومی پا به بازار نقل‌وانتقالات بگذارند اما در عوض بودجه سرمربی نروژی نصف بودجه «لوئی فن‌خال» و آقای خاص در اولین تابستان‌شان بود. این در حالی‌ست که قیمت بازیکنان نسبت به سال‌های گذشته با رشد چشم‌گیری مواجه شده و عملاً با چنین بودجه‌ای نمیشد تیمی قدرتمند راهی رقابت‌ها کرد.

تنها توضیح موجود را می‌تواند هدف گلیزرها در یونایتد دانست؛ سرمایه‌گذارانی که هدفشان فقط کسب درآمد است و رویای قهرمانی برایشان هیچ معنا و مفهومی ندارد.

برای درک این موضوع شاید بد نباشد نگاهی به تیم «Tampa Bay Buccaneers» در لیگ راگبی آمریکا بیندازیم؛ تیمی که تحت مالکیت گلیزرها قرار دارد. این تیم سال 2002 قهرمان رقابت‌های «سوپربال» شد ولی در 11 فصل از 16 فصل بعدی رکورد منفی از خود به ثبت رساند، تنها دو بار به پلی‌آف رسید و هر دو بار نیز شکست خورد. در آنجا مسائل ورزشی به طور کامل از یادها رفته و مسائل مالی اهمیتی دو چندان پیدا کرده و حالا به نظر می‌رسد همین سناریو در یونایند هم در حال تکرار است.

بیشتر بخوانید:

ثانیه‌شماری برای انفجار بمب نقل‌وانتقالات