کارلوس: مربی رئال به حرف ما گوش نداد، اخراج شد!

روبرتو کارلوس، مدافع اسطوره‌ای تیم رئال مادرید و تیم ملی برزیل می‌گوید اگر لوکزامبورگو به حرف بازیکنان گوش می‌داد اخراج نمی‌شد....

روبرتو کارلوس، مدافع اسطوره‌ای تیم رئال مادرید و تیم ملی برزیل می‌گوید اگر لوکزامبورگو به حرف بازیکنان گوش می‌داد اخراج نمی‌شد.

به گزارش مدال، روبرتو کارلوس درباره دوران حضورش در رئال و قدرت بازیکنان در رختکن صحبت‌های جالبی مطرح کرده است.
روبرتو کارلوس که سابقه کار با بیشتر مربیان رسال را در کارنامه خود دارد می‌گوید: دل‌بوسکه بیش از  سرمربی، شبیه یک دوست بود! به قوانین نیازی نبود. خیلی خوب می‌دانستیم چه می‌خواهد. او به ما نمی‌گفت راس ساعت 11:00 اینجا باشید، زیرا عملاً کسی نمی‌آمد. تمرینات روز دوشنبه و گاهی سه شنبه ساعت 17:00 برگزار می‌شد! در طول دوره کهکشانی ها ما  7 نفر همدست بودیم و این، جو خطرناکی را در رختکن تیم ایجاد کرده بود. همیشه رختکن را به خوبی کنترل می‌کردیم و رابطه خوبی با هم داشتیم اما کاماچو اینطور نبود و فقط 10 روز دوام آورد. او به رختکن آمد، به همه سلام کرد و بسیار جدی بود. سپس گفت فردا صبح ساعت 7 همه باید اینجا حضور داشته باشند. ما معمولاً تمرینات را از ساعت 10:30 شروع می‌کردیم. با او صحبت کردیم تا سعی کنیم ساعت تمرین را عوض کنیم، چون عادت‌های خاص خود را داشتیم.
کارلوس درباره لوکزامبورگو که یکی از ضعیف‌ترین سرمربیان تاریخ رئال بوده می‌گوید: مشابه همان اتفاق در مورد او هم رخ داد. بعد از دومین بازی فصل لالیگا، ما رسم داشتیم کیف‌های خودمان را در هتل بگذاریم و قبل از شام برای صرف یک نوشیدنی برویم. روی میز همیشه  2 بطری نوشیدنی بود. رونالدو و من به او گفتیم: استاد، اینجا بازیکنان عادت‌هایی دارند و شما  این‌ها  را می‌بینید  اما سعی نکنید این عادت‌ها را تغییر دهید. بطری‌ها را از روی میز برندارید و نوشیدنی‌های قبل از شام را ممنوع نکنید وگرنه برای خودتان مشکل‌ساز  می‌شود. اما او چه کار کرد؟ ابتدا بطری‌ها را از روی میز برداشت و سپس نوشیدنی‌ها را ممنوع اعلام کرد. او به حرف ما گوش نکرد و  تنها 3 ماه در مادرید دوام آورد. امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، با خود فکر می‌کنم  چطور ممکن است آنقدر  دیوانگی کرده باشیم؟ بعد از هر بازی چپ و راست و وسط جت‌های اختصاصی بودند. ما در فرودگاه خصوصی باراخاس قرار می‌گذاشتیم و خدا می‌داند  بکام، فیگو یا زیدان کجا می‌رفتند! همیشه باید روز بعد تمرین می‌کردیم. دعا می‌کردم  که بازی‌های ما روز شنبه باشند تا یکشنبه‌ها بتوانم به تماشای مسابقات فرمول یک  بروم. من، رونالدو را در سال 1993 دیدم و از آن روز به بعد همیشه و همه جا هم اتاقی بودیم.

بیشتر ببینید:

سرعت و قدرت به روایت روبرتو کارلوس /ویدیو

 

تگ ها


روبرتو کارلوس لوکزامبورگو دل‌بوسکه رئال مادرید Primera División فوتبال