کیهانی: کار حدادی را در «توکیو 2020» کامل می‌کنم

پیروزیهای حسین کیهانی در دوی سه هزار متر با مانع در مسابقات قهرمانی آسیای 2017 در اودیشای هند و بهویژه بازیهای آسیایی 2018 در جاکارتای اندونزی به قدری یکطرفه بودند که حالا اهالی ورزش انتظار دارند این مرد محجوب 28 ساله متولد شهرستان سنقرکلیایی که از قضا پسرعموی مجید کیهانی رییس فدراسیون دو و میدانی هم هست، در مسابقههای قهرمانی جهان 2019 و فراتر از آن در المپیک2020 در توکیو هم روی سکوی افتخار بایستد ......

پیروزی‌های حسین کیهانی در «دو»ی سه هزار متر با مانع در مسابقات قهرمانی آسیای 2017 در اودیشای هند و به‌ویژه بازی‌های آسیایی 2018 در جاکارتای اندونزی به قدری یکطرفه بودند که حالا اهالی ورزش انتظار دارند این مرد محجوب 28 ساله متولد شهرستان سنقرکلیایی که از قضا پسرعموی مجید کیهانی رییس فدراسیون دو و میدانی هم هست، در مسابقه‌های قهرمانی جهان 2019    و فراتر از آن در المپیک2020 در توکیو هم روی سکوی افتخار بایستد. این در حالی است که هم رقابت‌های دو و میدانی قهرمانی آسیا 2019 در اردیبهشت ماه 1398 و هم پیکارهای قهرمانی جهان 2019 طی شهریورماه این سال در خاک قطر برگزار می‌شود و با این اوصاف حسین وقت به اندازه کافی دارد که با تکیه بر دانش و تجربه مربی مشهور ایرانی‌اش سجاد مرادی روی این رقابت‌ها و کسب مدال‌هایی در آنها کار و تمرکز کند و به درجاتی نادیده در دو و میدانی ما برسد. او حتی می‌خواهد نخستین مرد در تاریخ «دو»ها در ایران باشد که یک مدال در المپیک‌ها صید می‌کند زیرا نقره البته بسیار ارزشمند احسان حدادی در المپیک 2012 لندن نه در «دو»ها بلکه پرتاب‌ها (دیسک) به دست آمده است.

حسین آقا، توقعات از شما بسیار بالا رفته است و کمتر از یک مدال - حالا با هر رنگی - از شما در قطر 2019 و توکیو 2020 پذیرفته نیست.
 می‌دانم و ناامید هم نیستم. هرچه باشد، رکوردی که در جاکارتا برای کسب مدال طلای 3 هزار متر با مانع برجا گذاشتم، برابر با حدنصاب کسی بود که در رقابت‌های قهرمانی جهان 2017 در این ماده به رتبه پنجم رسیده بود.


 پس حد نصاب 32/8 دقیقه شما در جاکارتا برای کسب مدال جهانی و المپیکی کافی نیست.
 نکته اینجا است که من در دور آخر آن مسابقه سخت نگرفتم و به دنبال ثبت زمانی سریعتر نرفتم و هدف و نگاهم در درجه اول به کسب مدال طلا بود و اگر پشت‌اش می‌گذاشتم و از تمام توانم سود می‌جستم می‌توانستم زمانی بسیار سریعتر را هم برای خودم در جدول منظور کنم. میزان برتری من در جاکارتا برابر رقبا به حدی بود که مربی آفریقایی تیم بحرین نتوانست جلوی خودش را بگیرد و به نزد من آمد و گفت با این نمایش قدرتمندانه عملاً سر نفرات ما را بریدی. با این اوصاف کافی است که در قطر نیز نمایشی مثل جاکارتا داشته باشم تا کسب مدال جهانی امکان‌پذیر شود.


 چه چیزی این احتمال را تشدید و موفقیت شما را قطعی‌تر می‌کند؟
 حمایت هر چه بیشتر مسوولان ارشد ورزش چیزی است که می‌تواند تلاش‌های مرا کامل کند. فدراسیون تا اینجا هر کاری که در راه حمایت از ما لازم بوده، انجام داده و کوتاهی و قصوری نداشته است و از اینجا به بعد و در زمینه تأمین حمایت‌های بیشتر و قوی‌تر، این وزارت ورزش است که باید پا پیش بگذارد و شرایط ما را تأمین و ورزشکاران شاخص و صاحب شانس کسب مدال‌های جهانی و المپیک را تا سرحد امکان تقویت کند.


 با وجود این شما در سال‌های اخیر به قدری درخشیده‌اید که کمتر جای تردیدی در مورد شما وجود دارد و همه می‌گویند اگر برابر با توان‌تان ظاهر شوید، در دو سال پیش رو به موفقیت‌های بیشتری خواهید رسید و حمایت یا عدم حمایت سایرین تفاوتی در این قضیه به وجود نمی‌آورد.
 درست است اما هستند کسانی که برای ما و دو و میدانی حاشیه‌سازی می‌کنند و معنا و مفهوم حمایت این است که زمینه اوجگیری ما و رهایی از کمبودها و محو حاشیه‌ها را فراهم آورند و ورزشکار ملی‌پوش حس کند که هوایش را دارند و مسیر او را به سوی کسب افتخار هموار کرده‌اند.


البته مدال‌ات در جاکارتا از با ارزش‌ترین مدال‌های کاروان اعزامی ایرانی به لحاظ کیفی و ارزش آن (در قیاس ورزش‌ها با یکدیگر)
بر‌شمرده شد.

 همینطور است و امیدوارم که این گونه مسائل موجب شود سران ورزش قدر این ورزش را بیشتر بدانند و روی این رشته هرچه فزون‌تر سرمایه‌گذاری کنند. دو و میدانی مردان چیزی حدود 24 ماده دارد و بر هر یک از آنها یک طلا، یک نقره و یک برنز متصور است و وقتی چیزی حدود 20 ماده زنان را هم به آن بیفزایید، پی به فرصت‌های متعدد مدالی خواهید برد که دوومیدانی در المپیک‌ها و بازی‌های آسیایی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار می‌دهد و در نتیجه نباید به آسانی از آن گذشت.


 قدر مسلم اینکه طلای جاکارتا با آن رجحان عظیم‌اش بر نفرات دوم و سوم اعتماد به نفس زیادی را به شما بخشیده است.
 درست می‌گویید و همین اعتماد به نفس می‌تواند چراغ راه و وسیله اوجگیری‌ام در مسابقات بزرگ بعدی باشد. قبل از «جاکارتا 2018» از این موهبت بی‌نصیب بودم اما حالا با اطمینان هرچه بیشتر به میدان می‌روم. چهار نفر از رقبایم در جاکارتا در سطح اول جهان قرار داشتند و یکی از آنها دارنده مدال برنز دنیا بود و هیچکدام حریف من نشدند. من حتی رکورد بازی‌های آسیایی در «دو» سه هزار متر با مانع را در آن روز خاص شکستم.


 برخلاف شماری از ورزشکاران مطرح کشورمان حاشیه‌ای نداری و فقط کار و تمرین می‌کنی. آیا واقعاً روی این مسأله حساسی و یا صرفاً خوش‌شانس بوده‌ای و چیزی پیرامونت به وجود نیامده است؟
 من اصرار دارم که این گونه مسائل دور و بر من نباشد و سرم را پایین بیندازم و کارم را بکنم و راحت و بدون دغدغه به تمرین بپردازم. این در تضاد با رفتار عده‌ای است که دائماً در شبکه‌های مجازی دیده می‌شوند و درباره خودشان تبلیغ و چیزهایی را برای ادامه کارشان طلب می‌کنند و از فدراسیون دائماً مبالغی را می‌خواهند. این در حالی است که فدراسیون دو و میدانی تا جایی که برایش امکان‌پذیر بوده به ملی‌پوشان کمک کرده و بودجه جذب مربیان خارجی‌شان را هم فراهم آورده است.


 چند سال است که به طور جدی و حرفه‌ای و دائمی به دو و میدانی می‌پردازی؟
 11، 12 سالی می‌شود و بد نیست بدانید که پیش از دو و میدانی یکی دو ورزش دیگر را هم به طور جدی امتحان کردم و یکی از آنها فوتبال بود. به یکی از باشگاه‌های تهرانی هم رفتم اما برای آزمایش نهایی از من 10 میلیون تومان خواستند که پول قابل توجهی در آن زمان بود و در نتیجه از خیرش گذشتم و به حالت فرار از فوتبال گریختم و رفتم سراغ دو و میدانی.


 اما آیا می‌دانی که در این رشته، ایران هرگز در «دو»ها یک فینالیست در المپیک‌ها نداشته و احسان حدادی هم که نقره این بازی‌ها را دارد، یک ورزشکار پرتابی است.
 بله، ولی همین مسأله است که به اهمیت رسیدن احتمالی من به فینال «دو»ی سه هزار متر با مانع در المپیک 2020 اضافه می‌کند. حتی اگر در توکیو مدال نگیرم، رسیدن به مرحله نهایی این «دو» یک افتخار برایم و کل ورزش دو و میدانی خواهد بود.


  معلوم است که اوضاع پولی‌ات درست نیست، ولی شما در تیم دو و میدانی نفت حضور داری و چند سالی است که با این تیم در مسابقات لیگ باشگاهی شرکت می‌کنی. چه مبلغی برای هر فصل به شما می‌دهند؟
 ترجیح می‌دهم مبلغ را نگویم ولی بسیار کم است زیرا دو و میدانی در کشور ما پولساز نیست. البته گله‌ای ندارم و از مسوولان باشگاه نفت بابت حمایت‌شان متشکرم و همینطور از سران فدراسیون که برای ملی‌پوشان کم نگذاشته‌اند و برای اکثرشان مربیان خارجی گرانقیمت گرفته‌اند.


 و حرف آخر.
 آرزوی سلامتی برای همگان و تشکر از همسرم که در سه سالی که از ازدواج‌مان می‌گذرد، دشواری‌های کار مرا درک کرده و همیشه حامی‌ام بوده است. امیدوارم او و کل جامعه ورزش و تمامی ایران را با دستاوردهای بعدی‌ام روسفید و شادمان کنم و کاری را که حدادی در المپیک 2012 انجام داد، من در توکیو و در سال 2020 کامل کنم.

تگ ها


دو و میدانی