گفت و گوی بلند جرارد با گاردین: حالا من دو تیم دارم؛ رنجرز و لیورپول!

استیون جرارد در گفتوگویی جالب با نشریه گاردین به مناسبت اکران مستند خودش شرکت کرده است ......

استیون جرارد در گفت‌و‌گویی جالب با نشریه «گاردین» به مناسبت اکران مستند خودش شرکت کرده است.

استیون جرارد این روز‌ها با چالشی متفاوت از دوران بازی‌اش در گلاسکو اسکاتلند روی نیمکت رنجرز می‌نشیند. نشریه «گاردین» به مناسبت اکران مستند «رؤیای ما را بساز» درباره ۲۷ سال حضور استیوی در لیورپول با او گفتگو کرده و جرارد درباره موضوع‌های متفاوتی مثل شباهت رنجرز به لیورپول، اشتیاق برای کار کردن تحت فشار، رد کردن پیشنهاد چلسی، ارتباطش با یورگن کلوپ و مربیگری در لیورپول، صحبت کرده است.

یک شغل جدی در گلاسکو
«این یک شغل جدی است.» استیون جرارد این جمله را با خنده می‌گوید، خنده‌ای که مادرش هم یادآور می‌شود از بچگی بر لب داشته است. حتی یادمان می‌آید وقتی جرارد در سال ۲۰۱۵ برای آخرین مرتبه برای لیورپول به میدان رفت در تلخ‌ترین روز زندگی حرفه‌ای‌اش هم لبخند می‌زد. «این واقعاً یک حرفه جدی است چراکه زندگی‌های زیادی بستگی به این دارد که چه اتفاقی در زمین رخ می‌دهد. من هم جدی هستم چراکه به آن توجه می‌کنم. من زمان زیادی را در لیورپول گذراندم و آنجا هم زندگی هرکس در اطرافم تحت تأثیر قرار گرفته بود. خیلی از مردم فکر می‌کردند فوتبالیست شدن بهترین کار دنیاست. شما در این شرایط همیشه باید لبخند بزنید. البته من عاشق آن هستم، اما تحت فشار بودن سخت است.» بعد از چند سالی که جرارد کنار هواداران متعصب و پرشور لیورپول نبود حالا با مربیگری در رنجرز دوباره جَو خوب سکو‌ها را حس می‌کند. لیورپول و رنجرز شباهت‌هایی دارند، در هر دو هواداران با اشتیاق بازی‌های تیم‌شان را دنبال می‌کنند و یک رقابت بسیار جدی با همشهری (اورتون و سلتیک) دارند. جرارد هم این مسئله را تأیید می‌کند: «یکی از دلایلی بود که من برای آن به رنجرز رفتم. به دلایل زیادی رنجرز مثل لیورپول است. شهر، عشق مردم به فوتبال و فشاری مشابه. من ۱۷ سال به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای در چنین فضایی بودم و امیدوارم این شروع یک ماجراجویی جدید برایم باشد.»

قبول پیشنهاد رنجرز
فصل قبل استیون جرارد مربیگری را با کار در تیم زیر ۱۸ ساله‌های لیورپول شروع کرد. استیون درباره مدت زمان کوتاهی که در باشگاه خودش مربیگری کرد هم اظهار داشت: «من آنجا به طور جدی آموختم که چگونه تمرینات را آماده کنم، با بازیکن‌ها به صورت فردی صحبت کنم و سیستم‌های مختلفم را استفاده کنم. من انتظار پیشنهاد رنجرز را نداشتم. فکر می‌کردم کمی زود این پیشنهاد آمد؟ شاید! اما وقتی باشگاهی به بزرگی رنجرز پیشنهاد می‌دهد شما فقط فرصت دارید تا مربیگری آن را قبول کنید.»
چرا به چلسی نرفتم؟
قبل از صحبت درباره چگونگی شروع مربیگری در رنجرز، جرارد از روز‌های لیورپول هم صحبت کرد. او از معجزه فینال لیگ قهرمانان اروپا و کامبک برابر میلان، قهرمانی‌های جام اتحادیه و جام‌حذفی، قهرمانی جام یوفا و حتی از ۱۱۴ بازی در تیم ملی انگلیس هم حرف زد. هافبک توانای لیورپول علاوه بر مهارت همیشه به تیمش تعهد داشت، اما زمانی که شایعه پیوستنش به چلسی مطرح شد حتی برخی از هواداران افراطی پیراهنش را آتش زدند. با این حال عشق او به لیورپول باعث شد در باشگاه بماند. استیون در این باره توضیح می‌دهد: «مهم‌ترین چیز گرفتن تصمیم نهایی درست است. ۹ نفر از ۱۰ نفر ممکن است دلیل بیاورند که من می‌توانستم پول بیشتری کسب کنم و جام‌های بیشتری ببرم و خیلی چیز‌های دیگر، اما آن مردم، من نیستند. آن‌ها در شهر من نیستند و ارتباطی با باشگاهم ندارند. به همین دلیل من آن یک نفر از ۱۰ نفر هستم.» بعد از آن اتفاقات استیون جرارد به قهرمانی لیگ برتر در سال ۲۰۱۴ بسیار نزدیک شد، اما یک لحظه سُر خوردن باعث شد هنوز هم مردم درباره آن مسابقه برابر چلسی از او سؤال کنند. 
بازیگرِ بد
بازیکن‌های کمی مثل استیون جرارد احساسی هستند، اما یک مربی قوی باید احساساتش را پنهان کند و تقریباً یک بازیگر باشد. جرارد در واکنش به این عقیده‌ها هم می‌گوید: «این‌ها کلمات خوبی هستند که استفاده می‌شوند، اما من تغییر نمی‌کنم. من همیشه قلبم را همراهم دارم. من همیشه می‌خواهم واقعی، صادق و قابل اعتماد باشم. من همینی هستم که هستم. اگر این در مربیگری جواب هم ندهد باز هم من ترجیح می‌دهم خودم باشم.»
یورگن همیشه برایم وقت دارد
استیون جرارد پیش از شروع مربیگری یورگن کلوپ، لیورپول را ترک کرد، اما مدت کوتاهی در تمرینات سرخ‌های مرسی‌ساید حاضر شد و چیز‌های زیادی از مربی آلمانی یاد گرفت. «من مثل یک اسفنج جذب می‌کردم، می‌دیدم و یاد می‌گرفتم. در تلویزیون او را دیده بودم و می‌دیدم چگونه شرایط را مدیریت می‌کند. من هیچ‌گاه مثل یورگن با آن کاریزما و انرژی نخواهم شد، اما می‌توانم چیز‌های زیادی از او یاد بگیرم که به من کمک خواهد کرد. اگر به یورگن پیام بدهم، با او تماس بگیرم یا بخواهم ببینمش همیشه برایم وقت خواهد داشت.» استیوی از یورگن کلوپ به طور ویژه تمجید می‌کند و در ادامه از درس‌های ارزشمندی که از او یاد گرفته، می‌گوید: «یورگن در خاموش کردن خودش خیلی خوب است. وقتی بازی شروع می‌شود خیلی هیجان دارد، اما به یکباره می‌تواند احساساتش را کنار بگذارد. به همین دلیل او در برخورد با فشار‌ها بسیار خوب است. بعد از فینال جام‌ها و یک شکست او کسی خواهد بود که می‌خواهد دوباره شروع کند. فردا روز متفاوتی است و این درس بزرگی بود که من از یورگن گرفتم. من باید به زندگی بیرون از فوتبال خودم هم برسم، در حالی که هنوز یک مربی هستم. این هم مسئله سختی است، اما دارم روی بهبود آن کار می‌کنم.»

خانواده خوب
استیون جرارد چگونه فشار‌های مربیگری را تحمل می‌کند؟ در واکنش به چنین سؤالی استیوی می‌گوید: «خانواده‌ام کمک زیادی می‌کنند. داشتن سه دختر و یک پسربچه خیلی خوب است و ذهن من را از فوتبال دور می‌کند.» با این حال تمام خانواده جرارد به فوتبال علاقه دارند. او درباره فوتبال‌دوست بودنِ پسر کوچکش می‌گوید: «لیو ۱۸ ماهه دیوانه توپ است. در اتاق نشیمن ما پر از توپ است. دختر‌ها هم به لیورپول علاقه دارند.»
مربیگری در لیورپول
آیا استیون جرارد تصور می‌کند خودش روزی سرمربی لیورپول شود؟ «هر چیزی امکان‌پذیر است. آیا می‌خواهم حالا سرمربی لیورپول شوم؟ نه، من می‌خواهم مربی رنجرز باشم. می‌خواهم در رنجرز موفق باشم. این یک سؤال احمقانه است که از من پرسیده شود «آیا می‌خواهم روزی سرمربی لیورپول شوم؟» فکر می‌کنم همه دنیا جواب آن را می‌دانند. عاشق یورگن کلوپ هستم و معتقدم او می‌تواند به لیورپول در قهرمانی لیگ برتر کمک کند. می‌دانم این چه معنایی برای هواداران دارد چراکه آن‌ها سال ۲۰۱۴ خیلی رنج کشیدند. بنابراین ما در جای خوبی هستیم. می‌گویم «ما»، چون من هم هوادار هستم و همیشه خواهم بود. حالا من دو تیم دارم؛ رنجرز و لیورپول.»

تگ ها


رنجرز Football League فوتبال