یادداشت ویژه؛ نقطه سرخط؛ بازی شروع شد

گاهی بیرو توپ را میگیرد و سوپر استار جهان را مایوس میکند و گاهی – مثل دیشب - توپ از دستش جدا می‌شود و گل...

گاهی بیرو توپ را میگیرد و سوپر استار جهان را مایوس میکند و گاهی – مثل دیشب - توپ از دستش  جدا می‌شود و گل

ملت خاطره سازی هستیم.از همه جا. از خانه و رفاقت تا فوتبال. ما با فوتبال خاطره می‌سازیم، حتی شیرجه‌ی ناب یک دروازه‌بان برایمان کلی معنا می‌سازد.کدام یک از ما مهار پنالتی بیرانوند را فراموش کرده ایم.یا مهار با یک دست عابدزاده را در بازی با استرالیا. خاطره داریم با این تک صحنه ها و مدام وصل‌اش می‌کنیم به ادبیات و تاریخ.
شاید برای همین است که دیشب به رغم دریافت سه گل شخصا یاد این صحنه افتادم.
 بیرو در حالِ مهار ضربه‌ی رونالدو. شور و رنجِ توامانی که در چهره‌ی اوست از مهار شوتِ نابغه‌ی پرتغالی همان تاریخی‌ است که در این ساعت‌ها همه به آن لعنت می‌فرستیم.
 این‌که ما نمادِ شکست هستیم. نشانه‌ی زوال یا خسته از بی‌رویاشدن... شاید چنین باشد، شاید فشار زمان و روزگار و اخبار و جغرافیا با این شکست دوچندان جان‌مان را فسرده اما خیلی ها مثل من در این رویه فارغ از مسائل فوتبالی شکلی از زیبایی می‌بینیم. شکلی از میل به پیروزی‌ای که هرچند به دست نیامد –حتی با کی روش و بیرو - اما نمی‌توان انکارش کرد. همان ترکیبِ رنج و شور. 
در ورزش اصل «مبارزه» است و تلاش مبارز. باید آموخت فقط بخشِ کوچکی از این نبرد همان چیزی‌ است که در یک میدانِ رسمی یا باشگاهی انجام می‌شود و با این فلسفه، مبارزبودن یک وضعیت است. بی برد و باخت .نفسِ مبارزه روح‌ساز است. باید باور کنیم که ما نماد شکست نیستیم.اگر بودیم که هرگز چنین به دنبال اثبات خود نبودیم. 
فوتبال یک نمایش چندلایه است که پیاپی امید داریم به تغییر پایانش که گاهی هم چنین می‌شود. 
گاهی بیرو توپ را میگیرد و سوپر استار جهان را مایوس میکند و گاهی –مثل دیشب - توپ از دستش  جدا می‌شود و گل...
برای همین خلاصه‌کردنِ روزگار فوتبال ما در این فرایند تک بازی و تک تورنومنت هرچند غیرمنطقی اما کاملا طبیعی‌ست. 
اما اصل مهم این است که ما در اوج مشکلات هنوز می‌جنگیم، در اوجِ سختی هنوز می‌خواهیم روحِ مبارز داشته باشیم و برای همین است که حالا در عین اندوه و خستگی ،بسیاری از ما هنوز نمی‌خواهیم باور کنیم بازی تمام شده.چون مبارز هستیم و از قضا این درست است، چرا که بازی تازه‌ای پیشِ روی‌ ماست.غیر از این است؟