یامور، دختری از یادگار

دختران تراکتوری بیشتر از اینکه تلاش کنند با گریم وارد استادیوم شوند از طریق کوهنوردی به قله های هم‌جوار می روند تا از راه دور بتوانند دیدارهای تیم محبوبشان را به تماشا بنشینند...

دختران تراکتوری بیشتر از اینکه تلاش کنند با گریم وارد استادیوم شوند از طریق کوهنوردی به قله های هم‌جوار می روند تا از راه دور بتوانند دیدارهای تیم محبوبشان را به تماشا بنشینند

مدال - تبریز - حیران حیدری

حضور بانوان در استادیوم های ورزشی تبدیل به یکی از دغدغه های ورزشی روز کشور شده است و این موضوعی است که فیفا نیز روی این موضوع زوم کرده است. حضور بانوان در استادیوم را میتوان کم کم در شرف حل شدن بدانیم و اینکه در دیدار های ملی حضور بانوان در سکو های اختصاصی بدون هیچ مشکلی انجام یافته و اکنون نوبت بازی های باشگاهی است تا شاهد حضور دختران طرفدار و علاقمند به باشگاه های مختلف در ورزشگاه ها باشد.

بعد از اتفاق تلخ دختر آبی،همگان به یاد دخترانی افتادند که فوتبال برای آن جزیی از زندگی است.نگاهی کوتاه به فضای مجازی نشان می دهد که چه تعداد دخترانی قصد ورود به استادیوم را داشته اند اما قادر به انجام آن نشده اند.

در این میان اما شرایط در تبریز کمی متفاوت است. با توجه به ساختار جغرافیایی استادیوم یادگار امام (ره)، دختران تراکتوری با لباس مبدل راهی استادیوم نمی شوند و بیشتر به حالت نمادین بر بالای کوههای اطراف استادیوم میروند و پرچم تراکتور را به نشانه حضور و حمایت همیشگی خود بالای سر میگیرند،حضوری که هرگز راهی به استادیوم نداشته است!

در این گزارش میخواهیم از دختر بیست ساله ای صحبت کنیم که از دوازده سالگی راههای یادگار امام را با پای پیاده طی میکند ولی هنوز موفق نشده حتی پنج دقیقه از یک دیدار فوتبال را تماشا کند.هرچند او در راه و هدف خود مصمم است. دختر تراکتوری این گزارش با اسم یامور (واژه ای ترکی به معنای باران) هم صحبت ما شد و اینکه چرا با این همه سختی و تلاش های بی نتیجه،همچنان در مسیر پر پیچ و خم یادگار در رفت و آمد است.

پامور پدری فوتبالی دارد و به همین واسطه به فوتبال علاقمند شد.غاشقانه تراکتور را دوست دارد.در طول صحبت هایش نمیتوان انگیزه ای جز تراکتور پیدا کرد و اینکه این علاقه با فوتبال آغاز شده و به طرفداری از تراکتور ختم شده. او فوتبال را با تراکتور شناخته.به گونه ای که فوتبال و ورزش برای او با تراکتور آغاز می شود.

بارها در دربی تهران شاهد حضور دخترانی با پوشش پسرانه بودیم و اینکه دختران برای دیدن یک دیدار فوتبال باید وارد استادیوم شوند و ورود به استادیوم نیز تنها از ورودی های مشخص امکان پذیر است.از این رو بانوان با تغییر چهره مسیرها را طی کرده اند تا به سکوها برسند. ولی در تبریز شرایط کاملا متفاوت است و با توجه به ساختار جغرافیایی استادیوم یادگار امام، دختران تراکتوری بیشتر از اینکه تلاش کنند وارد استادیوم شوند،راه پر زحمت اما کم ریسک تری را انتخاب می کنند.آن ها از طریق کوهنوردی به قله های هم‌جوار می روند تا از راه دور بتوانند دیدارهای تراکتور را به تماشا بنشینند ولی در این راه نیز با مشکلاتی روبرو هستند.
پلیس استادیوم همان گونه که درب های ورودی را زیر نظر دارد با توجه به تجمع پرتعداد بانوان در کوه های مجاور،این محل های پر ارتفاع را نیز به صورت کامل زیر نظر قرار می دهد.

یامور می گوید:"مسیری که برای رسیدن به بالای تپه نزدیک به یادگار طی میکنیم از چند تپه کوچک می گذرد و پر از مار و حیوانات گزنده  است.چندین بار با لانه های بزرگ مار روبرو شده ام که فقط خدا به دادم رسیده است. اگر یکی از آن مارها متوجه من می شد الان من هم "دختر قرمز" تراختوری بودم."

او تاکید می کند که برخوردها نسبت به قبل کاملا بهتر شده و دیگر از سخت گیری های سابق کمتر اثری وجود دارد.چرا که دیگر او را شناخته اند.یامور تاکید می کند:" در سال های گذشته در مواجه با پلیس استادیوم با مشکلات زیادی روبرو می شدم و برخورد ها خیلی تند بود اما حالا شرایط فرق کرده.طوری که پلیس های استادیوم که من را شناخته اند،وقتی مرا می بینند می گویند باز که آمدی! برگرد و سریع برو!"

یامور با بغضی در گلو خاطره ای را تعریف میکند:"یک بار تا نزدیکی های استادیوم رفته بودم.مستطیل سبز جلوی چشم هایم بود و تا شروع بازی زمانی زیادی نمانده بود. بی سر و صدا نشسته بودم تا بازی شروع شود که نمی‌دانم پلیس ها از کجا متوجه حضورم شدند و آمدند تا من را از محل دور کنند آن هم در حالی که کمتر از یک ساعت برای رسیدن به آرزوی خودم فاصله داشتم .از ناراحتی گریه کردم کمی آن‌طرف تر هواداران تراکتور متوجه حضورم شدند و آمدند و از من حمایت کردند. من تا به حال در مسیر استادیوم هیچ مورد بی فرهنگی ندیده ام و با اطمینان می گویم که اگر ما را به استادیوم راه بدهند غیرت هیچ مردی اجازه نخواهد داد در کنار یک خانم فحاشی کند و عصبانیت خود را در حیای خود خفه خواهند کرد."

آرزوی های یامور یک داستان نیست.یامور یکی از از هزاران دختری است که در هر کدام از شهرهای  پهناور ایران در آرزوی تماشای یک دیدار فوتبال از داخل استادیوم هستند.حال امروز شرایط بیشتر از هر زمانی آماده حضور بانوان در ورزشگاه ها است .آیا یامورها می توانند صاحب سکوهایی هم اندازه مردان باشند؟

 

 

 

تگ ها


لیگ برتر فوتبال ایران یادداشت اختصاصی بانوان در بازی ایران کامبوج فوتبال